zondag 21 mei 2017

5 months and counting...

5 maanden en we tellen verder... wie zal zeggen waar we nu in het adoptieproces zitten? Zitten we aan het begin? Zijn we ongeveer op de helft? Over de helft misschien zelfs? Al bijna bij het einde van de wachttijd? Onzeker is het nog steeds. Maar ook zeker...want op Gods tijd is het de juiste tijd.

Ondertussen hebben we weer wat stappen gezet. Wat hebben we de afgelopen tijd gedaan?

- Nette schoenen gekocht voor Eize (voor bij de rechtbank).
- De tuin meer 'af' gemaakt. Dit is een proces dat ons flink bezig houdt en wat steeds meer vorm krijgt. Op een warme zondag als vandaag is het oprecht genieten van de mooie alliums en waterbaan voor zoon S.

  

 
 



 
 

- Ons georienteerd op aankomstkaartjes. Een proefdruk laten maken. Een proeftekst gemaakt.
- Een matras in het tweede bed gelegd, dus als ze morgen zouden bellen, dan is de slaapkamer zover af dat er geslapen kan worden. Er moet nog een ander kastje in en er moet nog wat beddengoed bij, maar dat zijn enkel puntjes op de i, wat ons betreft.
- Verder gehaakt en het tweede dekentje. Het schiet nu lekker op.


- Op basis van de gegevens van internet en de brochure van onze 'reisleider/ organisator' (hoe noem je zo iemand eigenlijk, die dingen voor ons regelt tijdens ons vefblijf) bezig zijn om een eigen persoonlijke reisgids te maken met uitstapjes, prijzen etc. Helemaal aangepast op onze eigen wensen. Echt een hele leuke klus om te doen. Vooral ook het zoeken van foto's!



 - S. gaat nu vaker naar zwemles, in de hoop dat hij nog vóór de zomervakantie zijn zwemdiploma (A) heeft. En hopelijk dus ook vóór we het voorstel krijgen. Het zou zo fijn zijn als dat diploma binnen is, zodat hij in de zomervakantie en straks in ZA heerlijk vrij in het water is. Het gaat heel goed. Vorige week ging hij met een zwemvriendinnetje over naar een groep die verder is en de eerste les kreeg hij de groene sticker en de tweede les samen met de hele groep de witte sticker. Nu zit hij in de laatste fase, de volgende sticker is de proefzwemsticker. Die twee stickers in één week hebben we vrijdagavond natuurlijk even gevierd!



Minder onzekerheid

Verder zijn er in ons persoonlijk leven ook wat onzekere dingen op zijn plek gevallen. Zo is bekend wat Annemieke volgend schooljaar kan gaan doen op school (de gewenste 2 ochtenden werken i.p.v. 4) en hebben we een kerk gevonden waar we met vreugde naartoe gaan en waar S. ook andere uit ZA geadopteerde kinderen ontmoet. We zijn blij en dankbaar met deze ontwikkelingen.

Zomer

Ook genieten we lekker van de zomer. Met een ingewikkelde constructie hebben we het toch nog voor elkaar gekregen dat Eize straks twee weken zomervakantie heeft i.p.v. één week. We hopen nl. na de vier weken adoptieverlof nog vier weken vakantie erachteraan te plakken zodat we straks een goede, lange wenperiode in Nederland hebben. In die tijd zal S. dan wel weer naar school zijn, maar zijn Eize en ik dus hopelijk vrij. Het is onze hoop dat de adoptie dit kalenderjaar zal zijn natuurlijk! En anders hebben we een lange Kerstvakantie en moeten we volgend jaar weer zo'n constructie doen.

Opbeurend

Als laatste nog een grappige gedachte die ons opbeurde. Het zijn soms kleine dingen die je hoop geven. Gisteren waren we in Gouda aan het winkelen. S. had een karweitje gedaan waarmee hij een spinner had verdiend, Annemieke had t-shirts en dergelijke nodig en Eize kocht een poloshirt. Aan de ene kant was het gewoon fijn  om op een zonnige dag in de stad te lopen en even op een terrasje in de zon te zitten. Het leek al wel een beetje vakantie! Maar bovenal : wat was het leuk om met een tas vol zomerkleren te lopen en te denken: 'dit zal ik straks in ZA waarschijnlijk aanhebben.' We weten nog dat we dat de vorige keer ook dachten en dat het ook zo gebeurde! Een hoopvolle gedachte voor ons!

Hartelijke groeten,

Eize, Annemieke en S.

5 opmerkingen:

  1. Hoi Annemieke, mooi om te lezen hoe positief jullie bezig zijn met de wachttijd. Dat het niet vooral ongeduld is, maar juist een vol-verlangen-spanning, waarin je met goede dingen bezig bent. Ik herinner me van de tijd waarin wij kinderen in pleegzorg kregen en niet wisten wie/wanneer/hoe, dat ik het bijna als een soort privilege voelde dat alleen mensen die op deze manier kinderen krijgen dit soort spanning kennen. Je voelt gewoon dat als de het wachten eindelijk over zal zijn, je uit elkaar zult barsten van vreugde.

    Leuk om je uitstapjes te zien. Grappig, wij wonen al negen jaar in Pretoria maar het enige uitstapje van jouw reisgids (voor zover ik kan zien) dat wij zelf gedaan hebben is Pilanesberg (maar dan wel in tienvoud hoor). Ik heb in de loop van de tijd een lange lijst van 'dingen om te doen in en rondom Pretoria met kinderen' samengesteld. Mocht je die willen hebben, ik wil 'm je gerust mailen. Laat maar weten. rinettewerkman at gmail.com.

    Fijne zomer gewenst, vol verrassingen.

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Hoi Rinette, Inmiddels heb ik je een mail gestuurd, maar ook hierbij: wat leuk dat je meeleest en meedenkt. Ik moet zeggen dat ik de wachttijd niet altijd even positief ervaar hoor. Maar ik weet nog wel van de vorige keer dat we op Schiphol wel met een soortgelijk gevoel liep, dat ik het bijna zielig vond dat heel veel mensen zo'n gevoel nooit zullen meemaken. Maar misschien is het ook wel een universeel gevoel en voel je dit ook als je zwanger bent of als je kind net geboren is? In ieder geval dat gevoel dat je 'barst van vreugde' ken ik helemaal! En ik kijk er ook naar uit om dit weer te ervaren! Fijn dat je onze aandacht op ziets positiefs richt :-) Groetjes, Annemieke

      Verwijderen
  2. Fijn om te lezen hoe het nu gaat. Spannend, deze periode. Gezegende uitkijktijd naar jullie 2e kindje toegewenst!

    BeantwoordenVerwijderen
  3. Dag familie Van den Heuvel,
    Toevallig kwam ik op jullie site terecht. Eize, ik sprak jou op onze laatste reünie van de Pieter Zandt. Je vertelde toen dat jullie ook een zoontje uit Zuid-Afrika hebben geadopteerd. Fijn om te lezen dat het goed met jullie gaat. Jullie zitten inmiddels alweer in de wachtkamer voor een tweede. In smachtende afwachting van een telefoontje uit Den Haag.
    Bijzonder om te lezen dat onze derde adoptieprocedure gelijk oploopt met die van jullie. Onze papieren liggen sinds januari 2017 in Afrika. Eerder kregen wij onze zoon Samuel (10) en onze dochter Elizabeth (6). Als gezin kijken wij ook reikhalzend uit naar gezinsuitbreiding. "Gottest Zeit ist die allerbeste Zeit".
    Ik wens jullie ook namens mijn vrouw veel geduld en zegen voor de komende tijd. Misschien kruisen onze wegen elkaar (opnieuw) in het bijzondere land van onze kinderen.
    Groetend,
    Gerben van de Put

    BeantwoordenVerwijderen