donderdag 20 april 2017

Voortgang in de kinderkamer - bijna 4 mnd

Onze papieren liggen op drie dagen na, nu 4 maanden in Zuid-Afrika! De tijd gaat langzaam maar ook snel. Gek he? Het lijkt nog maar net, dat ik een berichtje typte over 3 maanden...en nu zijn we alweer zowat een maand verder.

In de gezamenlijke slaapkamer (naast een gezamenlijke speelkamer) hebben we weer een paar stapjes gemaakt. Een oud tuinhekje van ons tweejarig moestuinexperiment, doet nu toch nog dienst op een onverwachte manier. Het hertenkopje heeft S. uitgezocht en voor het moment hebben we het een beetje jongensachtig aangekleed, maar dat is natuurlijk zo veranderd, mochten we een meisje krijgen.




 
Er moet nog een plank of iets van afwerking voor de gordijnrails en een matras in het tweede bed. O ja, en deze kamer is zo'n beetje de ergste kamer om te fotograferen. Zóveel tegenlicht! Niet te doen haast. Ik heb de foto's zo goed en kwaad als het kon bewerkt, maar beter dan dit gaat het niet worden.



Aan de andere kant, boven S.'s bed hangen de 'wooden barn quilts', quilts op hout dus. Het was een heel karwei, maar wel een heel leuk karwei. Veel tapen, bijwerken, opnieuw tapen etc.


En ja, aan de klamboe was geen ontkomen aan. Hoewel het nog heel koud is, hebben de eerste muggen zich al gemeld hier in deze venige polderomgeving!


Verder is één dekentje al afgehaakt en eentje is er in ontwikkeling. Kortom, het schiet lekker op, stapje voor stapje.



Soms heb je het gevoel: 'dat is maar goed ook, voor ons idee hebben we de tijd nog wel.... Nu hebben we tenminste leuke projectjes te doen.'  En soms denk je: 'Ja, maar nu moet ik toch wel opschieten met dat dekentje. Stel je nou voor dat ze over een tijdje zomaar bellen. Dan kan ik toch niet met anderhalf dekentje aan komen zetten? ' Heerlijk he, die verwarrende wachttijd :-P 

Lieve groeten maar weer,

Eize, Annemieke en S.





maandag 10 april 2017

Bijzondere bibliotheekvondst!

 

Vorige week vonden we dit boekje bij de bibliotheek: Siebe wacht op een schat uit Afrika, geschreven door Mirjam Moree-Schipper. Het boek is zelfstandig te lezen vanaf 6 jaar (niveau van halverwege groep 3 - M3-, schat ik zo). Het is een erg mooi boek voor de periode waarin wij ons bevinden: Siebe's ouders gaan een kindje adopteren. Hij krijgt dus een broertje of zusje uit Zuid-Afrika, net als onze zoon. Het jongetje Siebe is dan wel zelf biologisch kind van zijn ouders, maar voor de rest is het verhaal bijna hetzelfde als dat van ons.


In het boek komt duidelijk naar voren dat je in de wachttijd leuke dingen kan doen, maar dat wachten soms ook moeilijk is en dat het heel lang duurt. Ook moeten de ouders van Siebe een map of een album maken, net zoals wij dat moesten (onze papieren, zoals wij meestal zeggen). Een ander thema is: iemand missen in je leven. Enig kind zijn, een broertje/ zusje missen. Het 'mooie' aan dit verhaal is dat het niet eindigt met de komst van het kindje. Het einde is nog open: op Gods tijd komt het kindje. Dat laatste is een terugkerend thema in het boek.

Details

Grappig is dat veel details hetzelfde zijn als bij ons. Zo gaat het gezin al eens naar Schiphol om te kijken hoe het vliegen in het werk gaat (hebben wij ook gedaan), maken ze een kamertje in orde (zijn wij ook mee bezig),  worden ze geconfronteerd met en praten ze over huidskleur (advies: even checken vooraf of dit afgestemd is op jouw kind - als het een bruine huidskleur heeft) en gaat het normale leven ondertussen ook gewoon door. Net als bij ons dus, zeg maar.


Het tweede deel heet: Siebe en Sim, broertjes voor altijd. Over dat boek kunnen we nog niets zeggen want dat hebben we nog niet gelezen. Toch bijzonder hoe we dat eerste deel zo op een goede tijd hebben gevonden! Heel herkenbaar allemaal en misschien een leuke tip voor andere gezinnen die op een tweede of derde kindje wachten.