donderdag 23 maart 2017

3 maanden

Deze week is het 3 maanden dat onze papieren in Zuid-Afrika liggen. Nog eens drie maanden erbij en dan wordt het waarschijnlijk wel echt een beetje spannender. Het komt niet vaak voor dat er vóór zes maanden wachttijd al een match gemaakt is en een voorstel wordt gedaan. Maar onmogelijk is het ook weer niet. De vorige keer duurde het negen maanden, onze wachttijd. Maar procedures in Zuid-Afrika zijn langer geworden, dus...niets is zeker.



Lastig

Al met al is het wachten soms lastig. Het gevoel dat je geen controle hebt, het besef dat je het best alles kan overgeven aan God...maar hoe doe je dat? Lastig, lastig. Ook met betrekking tot je werk, vakantie, etc. Keuzes die je daarin misschien moet maken en tegelijk zoveel onzekerheid op de achtergrond. In het onderwijs is de zomervakantie natuurlijk altijd een keuzemoment; wat wil en kan en mag Annemieke voor het komende schooljaar gaan doen? Tegelijk beginnen formaties al in april. Wachten toch maar, tot de tijd van keuzes maken echt dichtbij is en als je dan nog geen voorstel hebt gehad, dan weet je dat voor dat moment tenminste.

Ook met vakantie is het lastig. We hebben het best pittig gehad met ons werk allebei. Eize veel op reis en weg en Annemieke inhoudelijk ook best hard aan de slag. Wat kan je dan normaal gesproken uitkijken naar de zomervakantie: samen als gezin een paar weken vrij te zijn. Maar zoals het er nu naar uitziet blijft het bij een weekje. Wie weet, het zou heerlijk zijn als er nog een weekje bij zou kunnen...maar toch, we willen vakantiedagen sparen voor het geval het voorstel wel in 2017 komt. Maar evengoed kan het afzeggen van een echte zomervakantie helemaal voor niets zijn. Dat weten we gewoon niet. Maar die dagen, die houden we toch wel het liefst achter de hand voor het geval we ze wel nodig hebben.

 
Rust

Bij dit alles is het een geschenk dat de dagen langer worden, de zon steeds meer gaat schijnen en de zomertijd in aantocht is. Ook het drukke winterseizoen lijkt aan zijn einde te komen. Clubs en dergelijke hebben nu of binnenkort hun laatste bijeenkomsten en het reizen en de bijzondere activiteiten van Eize lijken voorlopig afgerond te zijn. Hopelijk geeft dit ons wat meer rust en ruimte.

De tuin is nu ook weer toe aan de volgende fase. Binnenkort gras zaaien in de achtertuin en planten kopen voor de perken. Elke dag worden de blaadjes aan de pluimhortensia's wat groter. We hebben ze als stakerige winterplanten gekocht en zijn reuze benieuwd naar de metamorfose die ze nu zullen ondergaan. Ook de peer en de sierpruimen zitten vol knoppen en stevige tulpenbladen steken tussen de buxus in de achtertuin omhoog. Het tuinseizoen begint weer! We hebben zowaar al geschoffeld! Heerlijk. 

S.-Zuid-Afrika-Familie-Dag

Een tijdje geleden alweer, vierden we de omarmdag van S. We bezochten het Aviodrome, wat op zich een groot succes was tot één van ons heel misselijk werd in de vliegsimulator. Achteraf kun je er om lachen, zeg maar :-) S. had het in ieder geval goed naar zijn zin. Toen hij ook nog een echte popcornmachine op mocht halen bij opa en oma was de dag compleet voor hem. In dit bericht een paar foto's van die dag.




Elke maand markeren?

Pas las ik ergens van iemand die elke maand iets leek te doen in de wachttijd. Dat leek ons ook wel een leuk idee. Iets van een kalender of iets anders om elke maand even kort bij stil te staan hoe ver we nu zijn in de wachttijd. We zijn er nog een beetje op aan het broeden.



Kortom

Nou, jullie merken wel, soms hebben we het best wel lastig met de wachttijd. Ook al duurt het nog maar kort. Het is gewoon de onzekerheid die niet prettig is, ook al zijn we heel dankbaar dat we nu in deze fase mogen zijn. We konden ervoor kiezen om hier alleen maar joepiedewoepie-berichtjes te plaatsen, maar dit is ook een kant die we graag willen laten zien. We zijn geen perfecte mensen die ten allen tijde vol goede moed zijn en al het goeds van de Vader verwachten, zonder dat we de behoefte hebben om zelf de touwtjes in handen te hebben en zelf onze weg te bepalen. Wel hebben wel een diepe overtuiging dat God een plan met ons kindje in Zuid-Afrika heeft en met een ieder van ons in ons gezin. Dat zijn tijd het best is. Het is alleen, dat je het soms zo graag even zou willen weten. Net als bij een zwangerschap, dat je weet dat je ongeveer 9 maanden verder waarschijnlijk een kindje in je armen hebt. En dan zo af en toe een echo zien... zoiets. Maar zo werkt adoptie natuurlijk niet. En het is goed zo. Moeilijk, maar wel goed.

I got another nasty message ,please keep that in your mind that your kids are your strength ,if today I am getting back on my feet is only because that I have a daughter to raise and I get no favors from your husband neither I need any ,I am gaining strength and that's all I want at this moment ,BUT you won't get it sorry Your MIND is stuck @ MONEY:

'"Wanneer je je verloren voelt...
onthoud voor wie je het doet." 

Bij de vorige adoptie hebben we achteraf op bijzondere wijze Gods hand mogen zien. Er waren periodes in ons leven, waarin wij tegelijk met S. maar parallel van elkaar, werden voorbereid en toegerust om tot het punt van adoptie te komen. Achteraf gezien konden we data naast elkaar leggen en zien dat in S.'s leven God op een bepaalde manier bezig was om hem voor te bereiden op de adoptie. Het was toen in díe maand, in dát jaar, in zijn jonge leventje zijn zwaarste tijd én tegelijk was het in díe maand, in dát jaar, ook voor ons onze zwaarste tijd in de wachttijd. God bereidde ons letterlijk tegelijkertijd voor op de adoptie, door die moeilijkste tijd heen. En toen we allemaal door die zware tijden heenkwamen en onderweg zoveel dingen geleerd hadden, toen waren we er alledrie klaar voor en toen kwamen we op Gods tijd in elkaars leven. Zo wonderlijk achteraf!

Every soul that is called for a purpose in Christ Jesus is a target to the enemy and we are all called to do something. When the time of our purpose draws near the enemy always tries to stop the children of God from their purpose. Tries to even make them feel they don't have purpose. So pray, stand strong, the season of affliction is only a season. Psa 30:5 "...weeping may endure for a night, but joy cometh in the morning.":  

"De vijand vecht altijd het hardst 
wanneer hij weet dat God 
iets geweldigs voor je aan het verrichten is."
Bron: hier. 

We hebben een God waarop we kunnen bouwen. Vreemd eigenlijk dat het dan toch telkens zoveel moeite kost om Hem voor 100% met ons leven te vertrouwen. Zorgen maken is zo menselijk. Het in Gods handen leggen, soms zo abstract en moeilijk. Toch weten we diep van binnen dat God te vertrouwen is. Voor vandaag, voor morgen en voor de rest van de toekomst!

God's Hand:  
"Zij die alles in Gods hand leggen
zullen uiteindelijk Gods hand in alles zien." 

Hartelijke groeten,
Eize en Annemieke en S.


2 opmerkingen:

  1. Heel mooi, eerlijk en kwetsbaar hoe je schrijft over jullie wachttijd. Wat is het herkenbaar, de strijd tussen overgave én strijd.. Wat helpt het aan de ene kant om van de vorige keer te herinneren hoe God de moeilijke periodes júist gebruikte.. en wat blijven de periodes nú gewoon moeilijk..
    Onze Vader is goed, Hij bereid de weg..én Hij is bij jullie als het mistig, donker en stormachtig is onderweg.. Ik hoop dat jullie je bij de moeilijke dagen gedragen voelen-of weten, en dat Hij jullie ook zonnige dansdagen geeft! Lieve groet van ons

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Hoi Josee, Dat we dit schreven voelde het wel even echt zwaar. Maar zware en lichte dagen wisselen zich natuurlijk (gelukkig!) af. Maar dat zal je ook al wel een beetje geproefd hebben in de meer recentere blogjes hopelijk :-) Dank voor je lieve reactie!

    BeantwoordenVerwijderen