vrijdag 23 juni 2017

"Als het eerst maar eens zes maanden is"...

De zin in de titel hebben wij de afgelopen zes maanden vaak uitgesproken. En nu is het moment daar: we wachten zes maanden.
Toen wij ons gesprek bij ons bemiddelingsbureau (Wereldkinderen) voerden, vroegen wij naar de wachttijden: ' We begrijpen dat Zuid-Afrika uitschieters naar boven en naar beneden kent....maar kan je iets zeggen over de gemiddelde wachttijd?' Dat kon de mevrouw van Wereldkinderen wel, gemiddeld duurt die tijd zo'n 12-14 maanden. Maar inderdaad, we moesten rekening houden met die uitschieters: naar beneden toe,  zes maanden tot het allerlangst, twee jaar. 'Weten we dus zeker dat we vóór die zes maanden geen voorstel krijgen?' 'Nee, dat niet', luidde het antwoord, 'je weet maar nooit.'

Toch voelde die zes maanden als een symbolisch moment. Vanaf dat moment wordt het toch echt wel wat spannender. Dat is dus vanaf nu. Afgelopen week hoorden we weer van een voorstel en dan begint het toch wel te kriebelen.

Our Gotcha Day :: 7,700 Miles Away From Home | Dallas Moms Blog

Wat hebben we gedaan afgelopen maand?

  • Wat betreft de adoptievoorbereiding niet zoveel. Wat verder haken aan het dekentje (nu bijna af), verder lezen, wat toeristische tips verzameld en dat was het wel. 
  • We zijn gezellig op bezoek geweest bij een (ook geadopteerd) vriendje van Seth die we tijdens onze eerste reis in Zuid-Afrika hadden ontmoet. Dat was een mooi moment. 
  • De tuin groeit en bloeit. We sproeien ons suf met die tuinslang, maar het is het helemaal waard.
  • Genieten van mooi, zomers weer.
  • Veel afronddingen m.b.t. het schooljaar. 
  • Naar de kapper geweest allebei. Voor Eize niet zo'n verschil, maar bij Annemieke ging er meer dan 30 cm af. Oeps...als ons kindje dat we verwachten ons nog maar herkent straks. In het fotoboek staan we er toch anders op. Maar volgens S. hoef ik me geen zorgen te maken: 'in het jaar dat het kindje komt is het wel weer aangegroeid!' Nou lieverd...ik hoop toch echt niet dat we zo lang hoeven te wachten!!!
  • En last but not least: zoonlief heeft zoooowat zijn zwemdiploma. Of in ieder geval...hij komt in de buurt. Binnenkort mag hij proefzwemmen. En als het nu niet zou lukken, dan vast na de vakantie wel heel snel. Maar...we hebben goede hoop. Het zou zo leuk zijn vóór onze reis naar Zuid-Afrika en vóór de zomervakantie!  
  • Met Vaderdag hebben we een oude foto uit Zuid-Afrika opnieuw in scene gezet. Mooi om te zien hoe zoonlief gegroeid is. Kijk die lange benen eens! <3
 

foto van Annemieke Vd Heuvel.

Verder voor dit moment niet veel te melden (helaas). Hopelijk tot gauw,

Eize, Annemieke en S.

zondag 21 mei 2017

5 months and counting...

5 maanden en we tellen verder... wie zal zeggen waar we nu in het adoptieproces zitten? Zitten we aan het begin? Zijn we ongeveer op de helft? Over de helft misschien zelfs? Al bijna bij het einde van de wachttijd? Onzeker is het nog steeds. Maar ook zeker...want op Gods tijd is het de juiste tijd.

Ondertussen hebben we weer wat stappen gezet. Wat hebben we de afgelopen tijd gedaan?

- Nette schoenen gekocht voor Eize (voor bij de rechtbank).
- De tuin meer 'af' gemaakt. Dit is een proces dat ons flink bezig houdt en wat steeds meer vorm krijgt. Op een warme zondag als vandaag is het oprecht genieten van de mooie alliums en waterbaan voor zoon S.

  

 
 



 
 

- Ons georienteerd op aankomstkaartjes. Een proefdruk laten maken. Een proeftekst gemaakt.
- Een matras in het tweede bed gelegd, dus als ze morgen zouden bellen, dan is de slaapkamer zover af dat er geslapen kan worden. Er moet nog een ander kastje in en er moet nog wat beddengoed bij, maar dat zijn enkel puntjes op de i, wat ons betreft.
- Verder gehaakt en het tweede dekentje. Het schiet nu lekker op.


- Op basis van de gegevens van internet en de brochure van onze 'reisleider/ organisator' (hoe noem je zo iemand eigenlijk, die dingen voor ons regelt tijdens ons vefblijf) bezig zijn om een eigen persoonlijke reisgids te maken met uitstapjes, prijzen etc. Helemaal aangepast op onze eigen wensen. Echt een hele leuke klus om te doen. Vooral ook het zoeken van foto's!



 - S. gaat nu vaker naar zwemles, in de hoop dat hij nog vóór de zomervakantie zijn zwemdiploma (A) heeft. En hopelijk dus ook vóór we het voorstel krijgen. Het zou zo fijn zijn als dat diploma binnen is, zodat hij in de zomervakantie en straks in ZA heerlijk vrij in het water is. Het gaat heel goed. Vorige week ging hij met een zwemvriendinnetje over naar een groep die verder is en de eerste les kreeg hij de groene sticker en de tweede les samen met de hele groep de witte sticker. Nu zit hij in de laatste fase, de volgende sticker is de proefzwemsticker. Die twee stickers in één week hebben we vrijdagavond natuurlijk even gevierd!



Minder onzekerheid

Verder zijn er in ons persoonlijk leven ook wat onzekere dingen op zijn plek gevallen. Zo is bekend wat Annemieke volgend schooljaar kan gaan doen op school (de gewenste 2 ochtenden werken i.p.v. 4) en hebben we een kerk gevonden waar we met vreugde naartoe gaan en waar S. ook andere uit ZA geadopteerde kinderen ontmoet. We zijn blij en dankbaar met deze ontwikkelingen.

Zomer

Ook genieten we lekker van de zomer. Met een ingewikkelde constructie hebben we het toch nog voor elkaar gekregen dat Eize straks twee weken zomervakantie heeft i.p.v. één week. We hopen nl. na de vier weken adoptieverlof nog vier weken vakantie erachteraan te plakken zodat we straks een goede, lange wenperiode in Nederland hebben. In die tijd zal S. dan wel weer naar school zijn, maar zijn Eize en ik dus hopelijk vrij. Het is onze hoop dat de adoptie dit kalenderjaar zal zijn natuurlijk! En anders hebben we een lange Kerstvakantie en moeten we volgend jaar weer zo'n constructie doen.

Opbeurend

Als laatste nog een grappige gedachte die ons opbeurde. Het zijn soms kleine dingen die je hoop geven. Gisteren waren we in Gouda aan het winkelen. S. had een karweitje gedaan waarmee hij een spinner had verdiend, Annemieke had t-shirts en dergelijke nodig en Eize kocht een poloshirt. Aan de ene kant was het gewoon fijn  om op een zonnige dag in de stad te lopen en even op een terrasje in de zon te zitten. Het leek al wel een beetje vakantie! Maar bovenal : wat was het leuk om met een tas vol zomerkleren te lopen en te denken: 'dit zal ik straks in ZA waarschijnlijk aanhebben.' We weten nog dat we dat de vorige keer ook dachten en dat het ook zo gebeurde! Een hoopvolle gedachte voor ons!

Hartelijke groeten,

Eize, Annemieke en S.

donderdag 20 april 2017

Voortgang in de kinderkamer - bijna 4 mnd

Onze papieren liggen op drie dagen na, nu 4 maanden in Zuid-Afrika! De tijd gaat langzaam maar ook snel. Gek he? Het lijkt nog maar net, dat ik een berichtje typte over 3 maanden...en nu zijn we alweer zowat een maand verder.

In de gezamenlijke slaapkamer (naast een gezamenlijke speelkamer) hebben we weer een paar stapjes gemaakt. Een oud tuinhekje van ons tweejarig moestuinexperiment, doet nu toch nog dienst op een onverwachte manier. Het hertenkopje heeft S. uitgezocht en voor het moment hebben we het een beetje jongensachtig aangekleed, maar dat is natuurlijk zo veranderd, mochten we een meisje krijgen.




 
Er moet nog een plank of iets van afwerking voor de gordijnrails en een matras in het tweede bed. O ja, en deze kamer is zo'n beetje de ergste kamer om te fotograferen. Zóveel tegenlicht! Niet te doen haast. Ik heb de foto's zo goed en kwaad als het kon bewerkt, maar beter dan dit gaat het niet worden.



Aan de andere kant, boven S.'s bed hangen de 'wooden barn quilts', quilts op hout dus. Het was een heel karwei, maar wel een heel leuk karwei. Veel tapen, bijwerken, opnieuw tapen etc.


En ja, aan de klamboe was geen ontkomen aan. Hoewel het nog heel koud is, hebben de eerste muggen zich al gemeld hier in deze venige polderomgeving!


Verder is één dekentje al afgehaakt en eentje is er in ontwikkeling. Kortom, het schiet lekker op, stapje voor stapje.



Soms heb je het gevoel: 'dat is maar goed ook, voor ons idee hebben we de tijd nog wel.... Nu hebben we tenminste leuke projectjes te doen.'  En soms denk je: 'Ja, maar nu moet ik toch wel opschieten met dat dekentje. Stel je nou voor dat ze over een tijdje zomaar bellen. Dan kan ik toch niet met anderhalf dekentje aan komen zetten? ' Heerlijk he, die verwarrende wachttijd :-P 

Lieve groeten maar weer,

Eize, Annemieke en S.





maandag 10 april 2017

Bijzondere bibliotheekvondst!

 

Vorige week vonden we dit boekje bij de bibliotheek: Siebe wacht op een schat uit Afrika, geschreven door Mirjam Moree-Schipper. Het boek is zelfstandig te lezen vanaf 6 jaar (niveau van halverwege groep 3 - M3-, schat ik zo). Het is een erg mooi boek voor de periode waarin wij ons bevinden: Siebe's ouders gaan een kindje adopteren. Hij krijgt dus een broertje of zusje uit Zuid-Afrika, net als onze zoon. Het jongetje Siebe is dan wel zelf biologisch kind van zijn ouders, maar voor de rest is het verhaal bijna hetzelfde als dat van ons.


In het boek komt duidelijk naar voren dat je in de wachttijd leuke dingen kan doen, maar dat wachten soms ook moeilijk is en dat het heel lang duurt. Ook moeten de ouders van Siebe een map of een album maken, net zoals wij dat moesten (onze papieren, zoals wij meestal zeggen). Een ander thema is: iemand missen in je leven. Enig kind zijn, een broertje/ zusje missen. Het 'mooie' aan dit verhaal is dat het niet eindigt met de komst van het kindje. Het einde is nog open: op Gods tijd komt het kindje. Dat laatste is een terugkerend thema in het boek.

Details

Grappig is dat veel details hetzelfde zijn als bij ons. Zo gaat het gezin al eens naar Schiphol om te kijken hoe het vliegen in het werk gaat (hebben wij ook gedaan), maken ze een kamertje in orde (zijn wij ook mee bezig),  worden ze geconfronteerd met en praten ze over huidskleur (advies: even checken vooraf of dit afgestemd is op jouw kind - als het een bruine huidskleur heeft) en gaat het normale leven ondertussen ook gewoon door. Net als bij ons dus, zeg maar.


Het tweede deel heet: Siebe en Sim, broertjes voor altijd. Over dat boek kunnen we nog niets zeggen want dat hebben we nog niet gelezen. Toch bijzonder hoe we dat eerste deel zo op een goede tijd hebben gevonden! Heel herkenbaar allemaal en misschien een leuke tip voor andere gezinnen die op een tweede of derde kindje wachten.


vrijdag 31 maart 2017

Hoop

Vandaag verschillende berichtjes. De rode draad die we er in kunnen ontdekken is: Zuid-Afrika en 'wachten'. En misschien wel het belangrijkste: hoop!  Voor de rest is het beetje van dit en een beetje van dat. Wie ons kent als bloggers, zal dat niets verbazen :-)

Media

Allereerst: Goede Hoop. Een nieuwe serie van de NTR met Hans Goedkoop. Jammer dat de serie begint met iets wat weggepiept zou kunnen worden. Maar verder... geweldige serie over Zuid-Afrika en de geschiedenis van dit prachtige maar ook zo complexe land! In de eerste aflevering start Goedkoop bij Kaapstad/ Kaap de Goede Hoop. Het programma zet je zeker aan het denken. Voor iedereen die iets heeft met geschiedenis/ andere culturen/ relatie Nederland-Zuid-Afrika etc. Deel twee was er gisteren voor. Die moeten wij nog terugkijken, want gisteren waren wij ergens anders...


Afbeeldingsresultaat voor goede hoop zuid afrika ntr

Bron:hier. 

(De afleveringen kan je terugkijken via NPO. Voor het gemak hier alvast de link naar de eerste aflevering: https://www.npo.nl/goede-hoop/23-03-2017/VPWON_1259464)

 Wacht op de Heer

Gisteren waren wij namelijk naar een concert van The Psalm Project. Het stond helemaal in het teken van het lijden van Jezus en Zijn opstanding uit de dood. Dus allereerst beluisterden we de liederen op die manier. Maar we konden het niet helpen dat de liederen ons soms ook op een andere, eigen manier aanspraken. En dat is natuurlijk alleen maar mooi, die gelaagdheid in de Psalmen. Vooral Psalm 27 sprak echt tot ons hart. 'Wacht op de Heer! ' De vorige keer schreven we over het wachten, dat het soms best zwaar is. Dat is zeker waar, maar daarnaast leren we ook steeds meer dat het om God Zelf gaat te midden van ons wachten. In Hem hebben we alles wat we nodig hebben, ook nu al, in deze wachttijd. Dat lazen we bijvoorbeeld in het volgende artikel (Engels): http://proverbs31.org/devotions/devo/when-waiting-wears-you-down/?sf66707919=1

foto van Proverbs 31 Ministries.

En je hoort het terug in psalm 27 (hieronder in het Engels en via de link ook in het Nederlands te beluisteren). 



Een klein stuk uit het artikel, klinkt vertaald zo:

I sat and prayed that God would change our circumstances, and then I turned to the Word and read verses that declare that I already have all that I need in Christ (Ephesians 1:3, Philippians 4:19). Sitting on that bed, I came to terms with the fact that the Lord has never promised me another child, an easy life, a full bank account or perfect health. But He has promised me more of Himself.
I may have to wait for everything else, but I never have to wait for God.
But why is waiting still so hard? If I have all that I need in Christ, why do I try to fix things instead of waiting for God’s timing? I think it’s because waiting reveals our hearts and how much we want to have control. And in order to wait well, we have to give up that control and stop striving to fix things — and seek Him instead.
- See more at: http://proverbs31.org/devotions/devo/when-waiting-wears-you-down/?sf66707919=1#sthash.ezh03d4s.dpuf
"Ik zat daar (op mijn bed) en bad dat God onze omstandigheden wilde veranderen en daarna pakte ik de Bijbel erbij en las de versen die mij uitlegden dat ik alles wat ik nodig heb, in Christus al heb (Efeze 1:3, Filipenze 4:19). Zittend op dat bed, kwam ik ermee in het reine dat God mij nooit een ander kind heeft beloofd, of een gemakkelijk leven, een volle bankrekening of perfecte gezondheid. Maar Hij heeft mij meer van Zichzelf beloofd. 


Het kan zijn dat ik op al het andere moet wachten, maar ik hoef nooit te wachten op God. 


Maar waarom is wachten dan nog steeds zo zwaar? Als ik alles in Christus heb, waarom probeer ik de dingen dan te regelen en op te lossen in plaats van te wachten op Gods timing? Ik denk dat het wachten veel onthuld over wat er in ons hart leeft en hoe graag we de regie over ons leven willen hebben. En om goed te kunnen wachten, moeten we die regie uit handen geven en stoppen met het willen ‘regelen’(fixen) van dingen – en in plaats daarvan Hem zoeken!

Ben je niet zo goed in Engels en wil je toch heel graag het hele artikel lezen? Je kan het ook in kopieren en plakken in Google Translator. De zinnen lopen dan niet echt, maar je krijgt toch de rode lijn wel te pakken, denk ik :-)  

Blog

Via een foodblog van een Mennonitisch jongedame, kwamen we ook met onze neus in de boter terecht. Ze bleek op een reis naar Zuid-Afrika te gaan en deed daar uitgebreid verslag van. Interessant om het land vanuit haar gezichtspunt te zien: 
http://www.briana-thomas.com/tag/south-africa/

I sat and prayed that God would change our circumstances, and then I turned to the Word and read verses that declare that I already have all that I need in Christ (Ephesians 1:3, Philippians 4:19). Sitting on that bed, I came to terms with the fact that the Lord has never promised me another child, an easy life, a full bank account or perfect health. But He has promised me more of Himself.
I may have to wait for everything else, but I never have to wait for God.
But why is waiting still so hard? If I have all that I need in Christ, why do I try to fix things instead of waiting for God’s timing? I think it’s because waiting reveals our hearts and how much we want to have control. And in order to wait well, we have to give up that control and stop striving to fix things — and seek Him instead.
- See more at: http://proverbs31.org/devotions/devo/when-waiting-wears-you-down/?sf66707919=1#sthash.ezh03d4s.dpu
Praktisch

De gezamenlijke kinderkamer begint meer vorm te krijgen. De zelf geschilderde schilderijtjes hangen aan de muur (maar moeten nog iets anders worden opgehangen, dus daarom nog geen foto helaas). Een gehaakt dekentje is af en aan de tweede wordt hard gewerkt. Of eigenlijk, niet zo hard, gewoon als de zin er is :-) Schoentjes en een mooi bloesje van Seth die nog goed zijn, maar wel te klein, gaan opeens de trap op naar zolder om bewaard te worden, voor het geval we een jongetje zouden krijgen. Net als de bruine pop die op zolder ligt te wachten, voor het geval het een meisje zou zijn. Ook die kleine, praktische dingen geven hoop zo tussendoor.

foto van Proverbs 31 Ministries. 

"We kunnen verstrikt raken in onze uitdagingen, 
of we kunnen vieren waar God ons aan het brengen is."

Hartelijke groeten van ons drietjes

donderdag 23 maart 2017

3 maanden

Deze week is het 3 maanden dat onze papieren in Zuid-Afrika liggen. Nog eens drie maanden erbij en dan wordt het waarschijnlijk wel echt een beetje spannender. Het komt niet vaak voor dat er vóór zes maanden wachttijd al een match gemaakt is en een voorstel wordt gedaan. Maar onmogelijk is het ook weer niet. De vorige keer duurde het negen maanden, onze wachttijd. Maar procedures in Zuid-Afrika zijn langer geworden, dus...niets is zeker.



Lastig

Al met al is het wachten soms lastig. Het gevoel dat je geen controle hebt, het besef dat je het best alles kan overgeven aan God...maar hoe doe je dat? Lastig, lastig. Ook met betrekking tot je werk, vakantie, etc. Keuzes die je daarin misschien moet maken en tegelijk zoveel onzekerheid op de achtergrond. In het onderwijs is de zomervakantie natuurlijk altijd een keuzemoment; wat wil en kan en mag Annemieke voor het komende schooljaar gaan doen? Tegelijk beginnen formaties al in april. Wachten toch maar, tot de tijd van keuzes maken echt dichtbij is en als je dan nog geen voorstel hebt gehad, dan weet je dat voor dat moment tenminste.

Ook met vakantie is het lastig. We hebben het best pittig gehad met ons werk allebei. Eize veel op reis en weg en Annemieke inhoudelijk ook best hard aan de slag. Wat kan je dan normaal gesproken uitkijken naar de zomervakantie: samen als gezin een paar weken vrij te zijn. Maar zoals het er nu naar uitziet blijft het bij een weekje. Wie weet, het zou heerlijk zijn als er nog een weekje bij zou kunnen...maar toch, we willen vakantiedagen sparen voor het geval het voorstel wel in 2017 komt. Maar evengoed kan het afzeggen van een echte zomervakantie helemaal voor niets zijn. Dat weten we gewoon niet. Maar die dagen, die houden we toch wel het liefst achter de hand voor het geval we ze wel nodig hebben.

 
Rust

Bij dit alles is het een geschenk dat de dagen langer worden, de zon steeds meer gaat schijnen en de zomertijd in aantocht is. Ook het drukke winterseizoen lijkt aan zijn einde te komen. Clubs en dergelijke hebben nu of binnenkort hun laatste bijeenkomsten en het reizen en de bijzondere activiteiten van Eize lijken voorlopig afgerond te zijn. Hopelijk geeft dit ons wat meer rust en ruimte.

De tuin is nu ook weer toe aan de volgende fase. Binnenkort gras zaaien in de achtertuin en planten kopen voor de perken. Elke dag worden de blaadjes aan de pluimhortensia's wat groter. We hebben ze als stakerige winterplanten gekocht en zijn reuze benieuwd naar de metamorfose die ze nu zullen ondergaan. Ook de peer en de sierpruimen zitten vol knoppen en stevige tulpenbladen steken tussen de buxus in de achtertuin omhoog. Het tuinseizoen begint weer! We hebben zowaar al geschoffeld! Heerlijk. 

S.-Zuid-Afrika-Familie-Dag

Een tijdje geleden alweer, vierden we de omarmdag van S. We bezochten het Aviodrome, wat op zich een groot succes was tot één van ons heel misselijk werd in de vliegsimulator. Achteraf kun je er om lachen, zeg maar :-) S. had het in ieder geval goed naar zijn zin. Toen hij ook nog een echte popcornmachine op mocht halen bij opa en oma was de dag compleet voor hem. In dit bericht een paar foto's van die dag.




Elke maand markeren?

Pas las ik ergens van iemand die elke maand iets leek te doen in de wachttijd. Dat leek ons ook wel een leuk idee. Iets van een kalender of iets anders om elke maand even kort bij stil te staan hoe ver we nu zijn in de wachttijd. We zijn er nog een beetje op aan het broeden.



Kortom

Nou, jullie merken wel, soms hebben we het best wel lastig met de wachttijd. Ook al duurt het nog maar kort. Het is gewoon de onzekerheid die niet prettig is, ook al zijn we heel dankbaar dat we nu in deze fase mogen zijn. We konden ervoor kiezen om hier alleen maar joepiedewoepie-berichtjes te plaatsen, maar dit is ook een kant die we graag willen laten zien. We zijn geen perfecte mensen die ten allen tijde vol goede moed zijn en al het goeds van de Vader verwachten, zonder dat we de behoefte hebben om zelf de touwtjes in handen te hebben en zelf onze weg te bepalen. Wel hebben wel een diepe overtuiging dat God een plan met ons kindje in Zuid-Afrika heeft en met een ieder van ons in ons gezin. Dat zijn tijd het best is. Het is alleen, dat je het soms zo graag even zou willen weten. Net als bij een zwangerschap, dat je weet dat je ongeveer 9 maanden verder waarschijnlijk een kindje in je armen hebt. En dan zo af en toe een echo zien... zoiets. Maar zo werkt adoptie natuurlijk niet. En het is goed zo. Moeilijk, maar wel goed.

I got another nasty message ,please keep that in your mind that your kids are your strength ,if today I am getting back on my feet is only because that I have a daughter to raise and I get no favors from your husband neither I need any ,I am gaining strength and that's all I want at this moment ,BUT you won't get it sorry Your MIND is stuck @ MONEY:

'"Wanneer je je verloren voelt...
onthoud voor wie je het doet." 

Bij de vorige adoptie hebben we achteraf op bijzondere wijze Gods hand mogen zien. Er waren periodes in ons leven, waarin wij tegelijk met S. maar parallel van elkaar, werden voorbereid en toegerust om tot het punt van adoptie te komen. Achteraf gezien konden we data naast elkaar leggen en zien dat in S.'s leven God op een bepaalde manier bezig was om hem voor te bereiden op de adoptie. Het was toen in díe maand, in dát jaar, in zijn jonge leventje zijn zwaarste tijd én tegelijk was het in díe maand, in dát jaar, ook voor ons onze zwaarste tijd in de wachttijd. God bereidde ons letterlijk tegelijkertijd voor op de adoptie, door die moeilijkste tijd heen. En toen we allemaal door die zware tijden heenkwamen en onderweg zoveel dingen geleerd hadden, toen waren we er alledrie klaar voor en toen kwamen we op Gods tijd in elkaars leven. Zo wonderlijk achteraf!

Every soul that is called for a purpose in Christ Jesus is a target to the enemy and we are all called to do something. When the time of our purpose draws near the enemy always tries to stop the children of God from their purpose. Tries to even make them feel they don't have purpose. So pray, stand strong, the season of affliction is only a season. Psa 30:5 "...weeping may endure for a night, but joy cometh in the morning.":  

"De vijand vecht altijd het hardst 
wanneer hij weet dat God 
iets geweldigs voor je aan het verrichten is."
Bron: hier. 

We hebben een God waarop we kunnen bouwen. Vreemd eigenlijk dat het dan toch telkens zoveel moeite kost om Hem voor 100% met ons leven te vertrouwen. Zorgen maken is zo menselijk. Het in Gods handen leggen, soms zo abstract en moeilijk. Toch weten we diep van binnen dat God te vertrouwen is. Voor vandaag, voor morgen en voor de rest van de toekomst!

God's Hand:  
"Zij die alles in Gods hand leggen
zullen uiteindelijk Gods hand in alles zien." 

Hartelijke groeten,
Eize en Annemieke en S.


dinsdag 21 februari 2017

Herinneringen

Vandaag 4 jaar geleden vlogen we naar Zuid-Afrika! Wat is het leuk dat facebook ons daar telkens aan herinnerd :-) Ik zie berichtjes terug van 4 jaar geleden waarin mensen ons een fijne reis wensen. Gaaf om in gedachten terug in de tijd te gaan.



Wat data

21-2-2013: datum dat we naar Zuid-Afrika vlogen.
25-2-2013: omarmdag (eerste ontmoeting en S. ging direct met ons mee)
27-2-2013: uitspraak van de rechter, vanaf dat moment waren we echt officieel een gezin samen.

25 februari valt dit jaar op zaterdag. Helaas zijn we op de 27e niet samen als gezin dit jaar, vanwege het werk van Eize. Waarschijnlijk dat we dus zaterdag onze jaarlijkse Afrika-S.-Familie-Dag vieren. Vanavond maar eens kijken hoe we dat in gaan vullen.





In de maanden februari en maart merken we dat we altijd een soort heimwee naar Zuid-Afrika krijgen. Je denkt toch best vaak terug. Het is maar goed dat onze papieren nog maar zo kort in Zuid-Afrika liggen want als deze maanden nu ook nog zouden samenvallen met het gegeven dat we al 10 maanden zouden wachten...nou dan zou het nu wel dubbel lastig zijn. Maar we weten dat onze papieren nog maar 2 maanden in ZA zijn, dus dat we nu gebeld worden lijkt nog niet heel waarschijnlijk.

Voor nu is het genieten van de zon die doorbreekt zo midden in de winter. Op deze feestelijke herinneringsdag, feestelijke zon. Laat het voorjaar maar komen, de maanden vliegen, de momenten gevierd worden... tot we weer in dat mooie land zijn om nieuwe herinneringen te maken!

dinsdag 31 januari 2017

Pakketjes en projectjes

Vandaag kwamen er twee bijzondere pakketjes met de post: 1. een doosje met haakkatoen voor een dekentje. 2. Een bouwpakket voor een bed.









Het katoen is voor een tweede dekentje. Nu dit is gearriveerd kan ik het bolletjesrandje afmaken en aan deken nr.2 beginnen die er ongeveer net zo zal uit zien.

Het was nog een hele toer om die wol te krijgen. Ik had niet alles in één keer besteld. (Reminder voor de volgende keer: altijd meteen bestellen wat je nodig hebt!!!) Of bedacht ik pas later dat ik een tweede dekentje wilde? Ja, volgens mij was dat het.

Al hakend voor toekomstig broertje of zusje, kwam S. naast me staan. "Deed je dat toen ook voor mij?" Ja, inderdaad, voor S. heb ik toen ook een dekentje gehaakt. En nog steeds slaapt hij niet zonder. Hij is verzot op zijn 'mamma-dekentje'.

Nu is het alleen zo, dat zijn dekentje toen ongeveer het eerste was wat ik ooit gehaakt heb en nou niet echt van de beste kwaliteit. De eindjes ravelden al snel, omdat ik nog niet goed kon afhechten. De gevoelswaarde is enorm, maar het dekentje zelf...

Het contrast met het nieuwe dekentje werd ook wel erg groot: eentje heel mooi en eentje geraveld en drie keer hersteld...Dus vandaar het idee om twee bijna identitieke dekentjes te maken. S. vond het in theorie een goed idee. Kijken hoe het straks uitpakt...of het oudtandse dekentje favoriet blijft of dat het nieuwe met open armen omhelsd wordt. S. heeft er zelf voor gekozen dat hij het pas wil krijgen als broertje of zusje 'm ook krijgt.


 Afbeeldingsresultaat voor vlag zuid afrika

Anyway...de kleuren zijn een soort verwassen tinten van de kleuren van de Zuid-Afrikaanse vlag: rood (koraal), groen, zwart (donker grijs), wit (creme), geel (mosterdgeel), blauw (denimblauw). Ik vond ze van gerecycled katoen op internet.

Echter, toen ik vorige week het katoen voor nog een dekentje wilde bestellen, bleek bij geen enkele online winkel in Nederland het complete kleurenpalet aanwezig te zijn. Omdat het gerecycled was, was deze kleurserie een limited edition die niet meer opnieuw gemaakt werd. Dat was schrikken! De kleuren waren nogal essentieel omdat ze van de Zuid-Afrikaanse vlag afgeleid zijn. Ik kan niet zomaar blauw laten vervallen bijvoorbeeld. Ook een combi van bestelling leverde niet alle kleuren op. Uiteindelijk moest ik het uit Duitsland halen. De verzendkosten waren hoger dan de kosten van het katoen en op de betaalinstructies in het Duits was het even zweten... maar dat gaf niet: het is gelukt! En vandaag kwam het met de post. Na zoveel moeite ben ik extra blij met het katoen.



Tweede bed

Het bed dat gearriveerd is voor broertje/zusje, is hetzelfde bed als waar S. nu in slaapt. Het is een neutraal bed van steigerhout. Pas geleden hebben we dubbel beddegoed gehaald in neutrale kleuren: zandkleur met wit geblokte overtrekken, een taupe kleurige quilt met kussen en een creme sierkussen. Omdat we willen proberen om de kinderen in het begin bij elkaar op de kamer te laten slapen hebben we voor een mooi rustig resultaat twee dezelfde bedden met twee keer dezelfde opmaak. Mocht het dan een meisje zijn dan kunnen we er met een roze kussentje of iets dergelijks snel een draai aan geven. Is het een jongetje dan kan het zo blijven en kunnen we eventueel nog wat industrieels ofzo erbij doen.



Projectjes

Hieronder wat schetsjes voor een 'quilt op hout'. Het nieuwste projectje voor de gedeelde kinderkamer. Inspiratie kwam van Pinterest, zie hieronder (gaat dan alleen om de schilderijtjes, niet om de rest vd babykamer :-) ).


Barn quilt - white & stained wood:  

Adres: https://www.etsy.com/shop/TheWoodenTriangle?section_id=18473128&ref=shopsection_leftnav_1

Schilderijtjes:  

Project Nursery - nursery 3 lbeinc:  

Adres: http://projectnursery.com/projects/white-gender-neutral-nursery/#_a5y_p=4388727

Ondertussen is Eize aan het begangen en schilderen geslagen. Het doet ons allemaal op de een of andere manier goed om lekker met het kamertje bezig te zijn. Persoonlijk heb ik de laatste maanden te kampen gehad met minder energie door allerlei oorzaken, maar ik vind het heerlijk om op mijn eigen tempo bezig te zijn met haken en nu met quilt-schilderijtjes ontwerpen en maken. Het is fijn dat Eize het grote behang- en schilderwerk op kan pakken en het bed kan timmeren. Ook S. heeft geholpen met behang trekken. Momenteel wachten we op overschilderbaar behang (post) zodat we het wandje naast S.'s bed ook kunnen behangen en schilderen.


 Zo bereiden we ons allemaal praktisch voor op de komst van ons tweede kindje. Hoewel...in de tussentijd hebben we het tweede bed maar even logeerbed genoemd. Om straks elke avond naar een leeg bed van broertje/ zusje te moeten kijken is misschien wat al te confronterend. 


Links is ruimte voor het tweede bed. Daartussen moet nog een leuk ladenkastje komen.

Andere activiteiten

Voor de rest is het heerlijk om tussendoor foto's en youtube-filmpjes van toeristische bestemmingen/ uitjes in Zuid-Afrika te bekijken: Bela Bela, Pilanesberg, Sun City, Zita Park, etc. Mochten we weer in de buurt van Pretoria zitten dan zijn we nu al veel beter voorbereid dan de vorige keer. Mochten we heel ergens anders naartoe moeten, dan hebben we in ieder geval een hele boel plezier gehad aan het orienteren lol. 

Misschien dat we in de komende tijd ook willen deelnemen aan een wachtgroep. Het is bijzonder om te merken hoe anders we de wachttijd deze keer meemaken en tegelijk is het gevoel ook voor een groot deel hetzelfde. Maar het maakt een wereld van verschil dat we al een beetje weten waar we naartoe gaan qua land en cultuur. 

Dat maakt dat we soms ook een beetje heimwee voelen naar bepaalde plekken. We proberen er niet teveel over te praten waar S. bij is, maar soms kan je jezelf niet bedwingen en praat je opeens over de pancakes van het pannekoekententje in de buurt van het gastenverblijf. Dat soort dingen. Goede dingen. Een beetje sentimenteel enzo... haha, terwijl we de eerste keer bij vlagen ook wel heel graag weer terug naar Nederland wilden om ons gewone leventje weer op te pakken. Maar toch...het is het land van je kind: prachtig, warm, zonnig, fascinerend én je hart ligt er ook...ondanks de hekken en de onveiligheid die er ook zijn. 


 Wat is het fijn om alvast te dromen van straks. En elke avond een gebed op te zenden voor ons tweede kindje. Want ergens onder dezelfde hemel is het misschien al geboren, aan het opgroeien en aan het toegroeien naar het leven in een gezin. Nog even geduld...

Hartelijke groeten,

Annemieke