maandag 21 augustus 2017

Reisschema, vluchtnummers, druk dagje


Vandaag weer een druk dagje. Vanochtend gewerkt (Annemieke) en Eize de hele dag.
Adoptieverlof van Annemieke geregeld, inclusief bewijsstuk.
Andere administratieve zaken geregeld.
Vanmiddag kwam de commode.
Naar de bouwmarkt geweest voor wat kwasten etc. voor de kamer van onze dochter.

De planning voor de middag:
S. van school halen, even met de juf praten over de komende tijd (als het uitkomt).
Bezoek van de dominee.
Crepepapier halen voor een projectje voor de kamer van P.G.
Traktatie werk regelen en gewone boodschappen.
Koken en S. naar gym.

Avond: commode verven/ creatief project vd muur afmaken

***

 Wat vandaag ook duidelijk werd, is ons reisschema. Dat ziet er als volgt uit (alles DV):

Vertrek naar Zuid-Afrika 28 aug. Aankomst 21.20 uur. Flight KL591. Waarschijnlijk rond middennacht aankomst in Alleyn Mansions. Iemand heeft een filmpje gemaakt en op youtube gezet, dus voor wie het wil zien





Op dinsdag 29 aug. gaan we dan naar Polokwane. Op dinsdag en/of woensdag staat de ontmoeting en overdracht met en van onze dochter gepland. Het hangt er vanaf hoe eng ze het al dan niet vindt of zij in één keer met ons mee mag of dat het de volgende dag pas kan. We verblijven in Polokwane (Pietersburg) in dit guesthouse: Georeen Guesthouse. 

Afbeeldingsresultaat voor georeen guest house polokwane 
 
Afbeeldingsresultaat voor georeen guest house polokwane
 
Op donderdag 31 aug. staat de rechtszitting op het programma, waar het allemaal officieel gemaakt wordt. Op die dag gaan we dan ook weer terug naar Alleyn Mansions in Pretoria.

Vertrek naar Nederland vanuit Johannesburg op 21 september om 23.15 uur. Flight KL592. Aankomst op 22 september.

Dat was het voor nu.

Hartelijke groeten,

Annemieke

zondag 20 augustus 2017

Weekend


Vooraf

Onderstaand bericht schreef Eize vrijdag. Ondertussen zijn we alweer twee dagen verder. Zaterdagochtend haalde Eize en kast en rolgordijn op en kregen we familiebezoek wat erg gezellig en ook handig was. Er werd gepraat en taart gegeten, cadeautjes werden uitgepakt, meubels werden versleept en zo waren we lekker druk met z'n allen. De contouren van de kinderkamers komen nu mooi tot stand. Omdat onze dochter nog zo jong is en we zoveel spullen erbij krijgen, komt ze toch op een eigen kamertje. Maandag komt waarschijnlijk de commode, buggy, kinderstoel, autostoel en traphekjes.


Beetje overbelicht ... Zie rechts de enorme (roze) berg gekochte, geleende en gekregen spullen ;-)



Gezellig samen lunchen

De boodschappen van vrijdag + geleende spulletjes van een vriendin. In een week tijd een babyuitzet aanschaffen en kinderkamers maken, naast het 'gewone' regelwerk, is nog een hele klus. Wel een heel leuke klus natuurlijk! En gelukkig was Annemieke overdag veel vrij om eropuit te gaan. S. was ook een super goede hulp bij het winkelen. Met af en toe een sauzijzenbroodje tussendoor of iets anders lekkers, viel het voor hem ook best mee :-)


De slaapbank op de speelkamer gaat naar boven. Dit wordt nu S. zijn slaapkamer. Fijn dat we hulp hadden.


 Het zwagerverhuisteam

 Voor nu zijn we heel blij met een dag rust. Zondag, even verplicht niets doen, is wel goed voor ons. Anders zouden we ons helemaal een ongeluk rennen. In deze adempauze, zetten we toch even dit blogje online. Kleine moeite en zo houden we jullie een beetje op de hoogte. Hieronder Eize's bericht:

De afgelopen dagen zijn bijna in een roes gegaan. Na het voorstel op maandag gaat het idee steeds meer landen. Ouders geworden van een dochter! De eerste dag voelde het echt onwerkelijk, maar dan komen de vragen en moet er georganiseerd worden. Veel. Zo hadden we een prachtig plan uitgewerkt voor de slaapkamer. Seth zou samen met broertje of zusje op 1 kamer komen op zijn eigen verzoek. Zijn speelkamer kon hij dan houden. In ons achterhoofd hadden we een beetje gerekend met een wat ouder kind en wellicht niet genoeg rekening gehouden met het feit dat er ook een zusje kon komen :-) Was het een stille wens die we onderdrukten? Hoe dan ook, nu moet er opeens een ledikantje komen en een commode en een misschien een schommelstoel. Dat gaat niet passen en daarom hebben we een resoluut plan gemaakt waarin alles anders wordt. Gelukkig houden we wel de speelkamer voor Seth, zijn grote wens. Waarschijnlijk moeten we bij terugkomstnog wel e.e.a. doen.


Aan het einde vd zaterdag. Nog een ander behangetje erop en de zwarte kleursels vd muren dan is S. zijn kamer ook klaar.

Wat doen we verder in deze dagen. Vooral veel regelen en lijstjes maken en afwerken. Het is mooi om te merken dat God niet echt rekening houd met onze agenda’s. Zijn tijd is gewoon de beste. Zo hadden we komende weken zo’n volle agenda, dat het alleen al een halve dag koste op mijn werk om alles af te zeggen dan wel te verzetten. Vervolgens vluchten boeken, accommodaties kiezen, Lizl
in de Whatsapp zetten, Martie benaderen (insiders weten dat zij diegene is die alles regelt in ZuidAfrika en inmiddels al een begrip is geworden in zuid afrika adoptie land :-)) geboorteaktesregelen in Den Haag, Notaris benaderen (die zo enthousiast is dat hij de legalisaties gratis wil doen), de predikant op de hoogte stellen die meteen langs wil komen, Adoptieverlof regelen voor 2 banen,
Papieren tekenen voor Wereldkinderen, verzekeringen in orde maken en nog duizend andere dingen. En natuurlijk winkelen! Annemieke kan zich helemaal dompelen in de wereld van roze rokjes, jurkjes, haarbanden en nog veel meer.

We denken ook veel na over naamgeving, net zoals bij Seth destijds. Een naam direct van de buikmamma is erg kostbaar en een waardevol geschenk. Als adoptieouders voelen wij het als een voorrecht om daar eventueel een aanvulling op te doen, waardoor we een boodschap voor het levenkunnen meegeven. Omen est Nomen (je naam zal je voorgaan) is een Romeins gezegde dat het idee
goed weergeeft. Zodra de rechtbankuitspraak is geweest zullen we daar een definitieve doordachte beslissing in maken.

Het is zo’n mooie tijd. We krijgen van alle kanten felicitaties, kaartjes en fijne woorden. Iedereen biedt spontaan hulp en spullen aan. Daar zijn we zo dankbaar voor. We hebben de kleine meid al zo in onze harten gesloten. Dat je iemand zo lief kan hebben van een afstand is echt een wonder. We merken alweer dat het echt klopt dat liefde zich niet opsplitst en deelt maar juist groeit en zich
vermeerderd.

Tegelijk zijn we ook wel moe, vooral Annemieke slaapt weinig en beiden eten we weinig. We proberen daarom toch elke dag gezond te eten en niet voor fastfood te gaan. Dat lukt tot nu toebest goed. Als we eerst maar lekker in het vliegtuig zitten, we krijgen er steeds meer zin nu de voorbereiding concreter worden. De roep uit Afrika klinkt!

Eize en Annemieke, S. & P.G.


Cadeautjes van zaterdag

woensdag 16 augustus 2017

Hoera! Een dochter!

Daar is het dan, het langverwachte nieuws: we zijn opnieuw ouders geworden en S. is grote broer! We krijgen een heel lief, klein meisje van ruim 1,5 jaar. Ze heet naar een bloem, we zullen nog even kijken of we de namen van onze kinderen straks wel noemen. We zijn super tot over onze oren verliefd op haar. En we zijn God onze Here zo ontzettend dankbaar! Afgelopen zondag bad ik nog in het stil gebed: "Mag dit de week zijn, Here, maar Uw wil geschiedde." En het mocht Gods wil zijn !!! Het is alsof we Hem achteraf horen zeggen die zondag: "Dit is de week, houd nog eventjes vol! "


Maandagmiddag laat hoorden we het nieuws. Inmiddels zijn we druk aan het voorbereiden. Gisteren alvast veel geregeld en even met S. de stad in en wat jurkjes gehaald. Zo geweldig om een keer over de babykledingafdeling voor je eigen kind te lopen! Over een tijdje hopen we te vertrekken. Binnen twee weken. We blijven best een tijdje weg.

foto van Annemieke Vd Heuvel.

Op deze plaats zullen we het blog voortzetten en houden we jullie op de hoogte. Tegelijk hopen we dat door dit blog een mooi tijdsdocument ontstaat voor onze dochter. Als we weer terug zijn, kunnen we het dan printen. 

We willen even wachten met het delen van foto's van haar tot de rechtszitting is geweest en zij officieel onze dochter is. Vooral omdat dit een openbaar blog is. Dus...nog even geduld.

Hartelijke groeten,

Eize en Annemieke

dinsdag 25 juli 2017

7 maanden ~ 'nog nieuws?'


 






7 maanden! O dear, wat zullen we nu weer eens bloggen ;-)

'Nog nieuws?' wordt er veel gevraagd. Nou....we hoorden van matches die gemaakt zijn en van goede vooruitzichten. Waarschijnlijk meer adopties uit Zuid-Afrika dan vorig jaar. Dus dat is natuurlijk mooi nieuws! Maar persoonlijk hebben we niets gehoord. Wij horen pas iets als we ook daadwerkelijk een voorstel krijgen. We krijgen niet te horen wanneer we gematcht zijn, als een match mislukt of juist goed gaat, enz. enz. Als wij bericht krijgen dan is de rechtbankdatum in Zuid-Afrika al gepland (meestal) en is alles al zo'n beetje bijna rond. Geen maanden wachten tot afreizen. Tenminste...in bijna alle gevallen. We zitten dus op 7 maanden wachten, geen persoonlijk nieuws, wel algemene hoopvolle berichten. 


Ondertussen is het zomervakantie. We hopen binnenkort er nog even tussenuit te gaan. In de tussentijd is het tweede knuffeldekentje eindelijk af. Ook kochten S. en ik bij de Action hele gave dierenkoppen. Het houten hekje op de slaapkamer veranderde dus weer wat. S. is vooral gek op de giraffe. Toen ik vanochtend wat foto's maakte van de dekentjes en  dierenkoppen, was S. ook in huis. Dat betekende selfies maken. Hoe gekker hoe leuker natuurlijk. Met giraffe, met sterren, met gekke bekken. Okee dan, dus een paar van die foto's ook hierbij.


We krijgen ondertussen natuurlijk heel veel zin om weer naar ZA te gaan. Het wachten op het kindje is iets wat je elke dag bij je draagt. Elke dag bidden we voor het kindje dat we verwachten, voor bescherming, liefdevolle mensen om hem/haar heen, veiligheid, een goede hechting aan de mensen die nu voor het kindje zorgen. Zo zijn we al helemaal betrokken op een kindje dat we nog niet kennen en zo houden we al van een kind dat we nog nooit gezien hebben. Soms voel je gewoon de kriebels in je buik als je er aan denkt. En op andere momenten schakel je het weer helemaal uit.


Wat we ook doen is nu bewust dingen te doen waarvan we vermoeden dat we ze straks een tijdje moeten laten. Zo hebben we het logeren weer eens een poging gegeven en dat ging heel goed voor S. en zijn opa en oma. We vonden het super eng, maar het ging achteraf prima. Zo konden Eize en ik eens lekker langzaam een museum doorlopen en een audiotour voor volwassenen nemen. Ook konden we lekker samen uit eten, iets wat we zelden doen. Als we een tweede kindje zouden hebben, zouden we er niet direct op uit trekken en zeker geen logeerpartijtjes doen waarbij we het huis voor ons zelf zouden hebben. Eerst moet er aan de hechting binnen het gezin gewerkt worden. Daarom gebruiken we deze tijd ook een beetje voor dit soort dingen: af en toe even eruit. Zo willen we ook graag binnenkort nog eens met z'n drietjes in een driepersoons hotelkamer. En zo vinden we altijd nog wel wat te doen in de wachttijd. Hoewel we natuurlijk graag alles uit handen zouden laten vallen voor de grote reis, maar dat snappen jullie vast wel :-)

Groetjes,

Eize, Annemieke en S.
 

PS. En  o ja, S. heeft zijn zwemdiploma A! Super geweldig. Die is in ieder geval in the pocket vóórdat we naar ZA gaan! 

 

 


  

 


 

 



vrijdag 23 juni 2017

"Als het eerst maar eens zes maanden is"...

De zin in de titel hebben wij de afgelopen zes maanden vaak uitgesproken. En nu is het moment daar: we wachten zes maanden.
Toen wij ons gesprek bij ons bemiddelingsbureau (Wereldkinderen) voerden, vroegen wij naar de wachttijden: ' We begrijpen dat Zuid-Afrika uitschieters naar boven en naar beneden kent....maar kan je iets zeggen over de gemiddelde wachttijd?' Dat kon de mevrouw van Wereldkinderen wel, gemiddeld duurt die tijd zo'n 12-14 maanden. Maar inderdaad, we moesten rekening houden met die uitschieters: naar beneden toe,  zes maanden tot het allerlangst, twee jaar. 'Weten we dus zeker dat we vóór die zes maanden geen voorstel krijgen?' 'Nee, dat niet', luidde het antwoord, 'je weet maar nooit.'

Toch voelde die zes maanden als een symbolisch moment. Vanaf dat moment wordt het toch echt wel wat spannender. Dat is dus vanaf nu. Afgelopen week hoorden we weer van een voorstel en dan begint het toch wel te kriebelen.

Our Gotcha Day :: 7,700 Miles Away From Home | Dallas Moms Blog

Wat hebben we gedaan afgelopen maand?

  • Wat betreft de adoptievoorbereiding niet zoveel. Wat verder haken aan het dekentje (nu bijna af), verder lezen, wat toeristische tips verzameld en dat was het wel. 
  • We zijn gezellig op bezoek geweest bij een (ook geadopteerd) vriendje van Seth die we tijdens onze eerste reis in Zuid-Afrika hadden ontmoet. Dat was een mooi moment. 
  • De tuin groeit en bloeit. We sproeien ons suf met die tuinslang, maar het is het helemaal waard.
  • Genieten van mooi, zomers weer.
  • Veel afronddingen m.b.t. het schooljaar. 
  • Naar de kapper geweest allebei. Voor Eize niet zo'n verschil, maar bij Annemieke ging er meer dan 30 cm af. Oeps...als ons kindje dat we verwachten ons nog maar herkent straks. In het fotoboek staan we er toch anders op. Maar volgens S. hoef ik me geen zorgen te maken: 'in het jaar dat het kindje komt is het wel weer aangegroeid!' Nou lieverd...ik hoop toch echt niet dat we zo lang hoeven te wachten!!!
  • En last but not least: zoonlief heeft zoooowat zijn zwemdiploma. Of in ieder geval...hij komt in de buurt. Binnenkort mag hij proefzwemmen. En als het nu niet zou lukken, dan vast na de vakantie wel heel snel. Maar...we hebben goede hoop. Het zou zo leuk zijn vóór onze reis naar Zuid-Afrika en vóór de zomervakantie!  
  • Met Vaderdag hebben we een oude foto uit Zuid-Afrika opnieuw in scene gezet. Mooi om te zien hoe zoonlief gegroeid is. Kijk die lange benen eens! <3
 

foto van Annemieke Vd Heuvel.

Verder voor dit moment niet veel te melden (helaas). Hopelijk tot gauw,

Eize, Annemieke en S.

zondag 21 mei 2017

5 months and counting...

5 maanden en we tellen verder... wie zal zeggen waar we nu in het adoptieproces zitten? Zitten we aan het begin? Zijn we ongeveer op de helft? Over de helft misschien zelfs? Al bijna bij het einde van de wachttijd? Onzeker is het nog steeds. Maar ook zeker...want op Gods tijd is het de juiste tijd.

Ondertussen hebben we weer wat stappen gezet. Wat hebben we de afgelopen tijd gedaan?

- Nette schoenen gekocht voor Eize (voor bij de rechtbank).
- De tuin meer 'af' gemaakt. Dit is een proces dat ons flink bezig houdt en wat steeds meer vorm krijgt. Op een warme zondag als vandaag is het oprecht genieten van de mooie alliums en waterbaan voor zoon S.

  

 
 



 
 

- Ons georienteerd op aankomstkaartjes. Een proefdruk laten maken. Een proeftekst gemaakt.
- Een matras in het tweede bed gelegd, dus als ze morgen zouden bellen, dan is de slaapkamer zover af dat er geslapen kan worden. Er moet nog een ander kastje in en er moet nog wat beddengoed bij, maar dat zijn enkel puntjes op de i, wat ons betreft.
- Verder gehaakt en het tweede dekentje. Het schiet nu lekker op.


- Op basis van de gegevens van internet en de brochure van onze 'reisleider/ organisator' (hoe noem je zo iemand eigenlijk, die dingen voor ons regelt tijdens ons vefblijf) bezig zijn om een eigen persoonlijke reisgids te maken met uitstapjes, prijzen etc. Helemaal aangepast op onze eigen wensen. Echt een hele leuke klus om te doen. Vooral ook het zoeken van foto's!



 - S. gaat nu vaker naar zwemles, in de hoop dat hij nog vóór de zomervakantie zijn zwemdiploma (A) heeft. En hopelijk dus ook vóór we het voorstel krijgen. Het zou zo fijn zijn als dat diploma binnen is, zodat hij in de zomervakantie en straks in ZA heerlijk vrij in het water is. Het gaat heel goed. Vorige week ging hij met een zwemvriendinnetje over naar een groep die verder is en de eerste les kreeg hij de groene sticker en de tweede les samen met de hele groep de witte sticker. Nu zit hij in de laatste fase, de volgende sticker is de proefzwemsticker. Die twee stickers in één week hebben we vrijdagavond natuurlijk even gevierd!



Minder onzekerheid

Verder zijn er in ons persoonlijk leven ook wat onzekere dingen op zijn plek gevallen. Zo is bekend wat Annemieke volgend schooljaar kan gaan doen op school (de gewenste 2 ochtenden werken i.p.v. 4) en hebben we een kerk gevonden waar we met vreugde naartoe gaan en waar S. ook andere uit ZA geadopteerde kinderen ontmoet. We zijn blij en dankbaar met deze ontwikkelingen.

Zomer

Ook genieten we lekker van de zomer. Met een ingewikkelde constructie hebben we het toch nog voor elkaar gekregen dat Eize straks twee weken zomervakantie heeft i.p.v. één week. We hopen nl. na de vier weken adoptieverlof nog vier weken vakantie erachteraan te plakken zodat we straks een goede, lange wenperiode in Nederland hebben. In die tijd zal S. dan wel weer naar school zijn, maar zijn Eize en ik dus hopelijk vrij. Het is onze hoop dat de adoptie dit kalenderjaar zal zijn natuurlijk! En anders hebben we een lange Kerstvakantie en moeten we volgend jaar weer zo'n constructie doen.

Opbeurend

Als laatste nog een grappige gedachte die ons opbeurde. Het zijn soms kleine dingen die je hoop geven. Gisteren waren we in Gouda aan het winkelen. S. had een karweitje gedaan waarmee hij een spinner had verdiend, Annemieke had t-shirts en dergelijke nodig en Eize kocht een poloshirt. Aan de ene kant was het gewoon fijn  om op een zonnige dag in de stad te lopen en even op een terrasje in de zon te zitten. Het leek al wel een beetje vakantie! Maar bovenal : wat was het leuk om met een tas vol zomerkleren te lopen en te denken: 'dit zal ik straks in ZA waarschijnlijk aanhebben.' We weten nog dat we dat de vorige keer ook dachten en dat het ook zo gebeurde! Een hoopvolle gedachte voor ons!

Hartelijke groeten,

Eize, Annemieke en S.

donderdag 20 april 2017

Voortgang in de kinderkamer - bijna 4 mnd

Onze papieren liggen op drie dagen na, nu 4 maanden in Zuid-Afrika! De tijd gaat langzaam maar ook snel. Gek he? Het lijkt nog maar net, dat ik een berichtje typte over 3 maanden...en nu zijn we alweer zowat een maand verder.

In de gezamenlijke slaapkamer (naast een gezamenlijke speelkamer) hebben we weer een paar stapjes gemaakt. Een oud tuinhekje van ons tweejarig moestuinexperiment, doet nu toch nog dienst op een onverwachte manier. Het hertenkopje heeft S. uitgezocht en voor het moment hebben we het een beetje jongensachtig aangekleed, maar dat is natuurlijk zo veranderd, mochten we een meisje krijgen.




 
Er moet nog een plank of iets van afwerking voor de gordijnrails en een matras in het tweede bed. O ja, en deze kamer is zo'n beetje de ergste kamer om te fotograferen. Zóveel tegenlicht! Niet te doen haast. Ik heb de foto's zo goed en kwaad als het kon bewerkt, maar beter dan dit gaat het niet worden.



Aan de andere kant, boven S.'s bed hangen de 'wooden barn quilts', quilts op hout dus. Het was een heel karwei, maar wel een heel leuk karwei. Veel tapen, bijwerken, opnieuw tapen etc.


En ja, aan de klamboe was geen ontkomen aan. Hoewel het nog heel koud is, hebben de eerste muggen zich al gemeld hier in deze venige polderomgeving!


Verder is één dekentje al afgehaakt en eentje is er in ontwikkeling. Kortom, het schiet lekker op, stapje voor stapje.



Soms heb je het gevoel: 'dat is maar goed ook, voor ons idee hebben we de tijd nog wel.... Nu hebben we tenminste leuke projectjes te doen.'  En soms denk je: 'Ja, maar nu moet ik toch wel opschieten met dat dekentje. Stel je nou voor dat ze over een tijdje zomaar bellen. Dan kan ik toch niet met anderhalf dekentje aan komen zetten? ' Heerlijk he, die verwarrende wachttijd :-P 

Lieve groeten maar weer,

Eize, Annemieke en S.