zaterdag 23 september 2017

Thuis!


We zijn weer thuis! Thuis met je eigen koffie, bank, bed, Nederlandstalige programma's, kinderstoel en buggy met goed werkende veiligheidsriempjes. En ook thuis met ballonnen, vlaggetjes & verrassingscadeautjes in de kinderstoel en op tafel. Maar ook thuis met kastjes vol schoonmaakmiddelen (op de laagste plank), zware potten op lage vensterbanken, dvd's en kabels binnen grijpbereik, gevaarlijke trappen.... Kortom vandaag staat vooral in het teken van het dreumesproof maken van het huis.


Maar eerst nog even terugblikken op de reis en de aankomst. Donderdag stond in het teken van pakken. Dat was best nog even spannend, want zou alles wel in de koffers passen? We hadden wat spullen voor het kindertehuis en dergelijk meegenomen op de heenreis, dus die gingen niet mee terug. Maar toch... er is ook veel bijgekomen. Uiteindelijk ging bijna alles net aan mee. Het werd een beetje een langdraderige dag, want pas om 19.00 uur zouden we vertrekken naar het vliegveld. Wel was er alle tijd om afscheid te nemen van Lizl en van onze buren. We leefden mee met de mensen die langer moesten blijven omdat hun social worker was overvallen en alle papieren van hun kinderen daarbij ook gestolen waren. Zo zielig. We missen vooral de Zweedse dame met haar dochter en de Zweedse familie op het andere hoekje van ons appartementengebouw. Dat laatste gezin was zo aardig en onze zonen konden zo heerlijk wild met elkaar spelen, maar toch altijd op een vrolijke manier. Seth en zijn vriendje hebben terwijl wij aan het pakken waren nog heel veel kunnen spelen en zelfs nog even kunnen zwemmen. We houden contact, wie weet kunnen we in de toekomst ooit eens in het midden afspreken ofzo, bijv. in Legoland in Denemarken. Zij zitten er nog een weekje. Beide gezinnen gaan de safari nog doen die wij ook deden, dus we zijn benieuwd naar hun reacties.

Foto's van onze laatste dag in Zuid-Afrika:










Kwart voor zeven was het toen we Seth opeens heel hard 'Liaan, Liaan, het is Liaan!' hoorden roepen. Hij was maar wat blij dat we werden gereden door Liaan met wie we zoveel uitstapjes gedaan hebben en tegen wie hij erg opkijkt. Dat was nl. vooraf nog niet zeker.

Ruim op tijd kwamen we aan op het vliegveld alwaar we in geen tijd door de check in en douane kwamen. Alles ging bijzonder snel en voorspoedig. Slechts één mannetje moest even iemand bellen, maar niet omdat hij er tegenzin in had om ons te helpen of even moeilijk wilde doen (zoals dat bij Seth ging 4 jaar geleden) maar omdat hij er volgens ons echt nog geen ervaring mee had. We kregen te maken met heel korte rijen en snelle afhandeling van alles. En opnieuw verbaasden we ons erover hoe het toch kon dat bij deze adoptie alles zo voorspoedig gaat. We weten dat het ook heel anders kan. De laatste rij was om een uurtje over tien in de avond bij de gate. We stonden nog maar net in de rij of een personeelslid pikte ons eruit en gidste ons naar het gereserveerde gedeelte voor mensen die eerder in mogen stappen. Dus daar zaten wij dan, helemaal 'op de ruimte', zoals ze op Urk zeggen. En ja, we mochten als één van de eersten naar binnen. Dankzij Grace :-)


op de ruimte


Nog daarvoor, op de roltrap waar Seth zich vier jaar geleden zo over verbaasde en mee vermaakte.





Klaarwakker!


De vliegreis zelf verliep naar omstandigheden goed. We sliepen allemaal wel een beetje. Grace huilde niet gedurende de nacht en omdat we voor haar een stoel hadden geboekt, hadden we allemaal net een beetje meer bewegingsruimte. Toch waren we blij dat we uiteindelijk aankwamen. Ook nu weer bijzonder gezegend: een half uur eerder! Tijdens de landing viel Grace weer als een blok in slaap. Net voor de ruimte van de baggagebanden, kregen we haar weer wakker. We waren nu dichtbij onze familie.



De familie stond te wachten achter het glas aan de andere kant van de bagageruimte. We liepen meteen naar het raam toe om alvast even te zwaaien. Er stond daar een tafel, waar we Grace even opzetten zodat zij de familie en de familie haar even in alle rust kon bekijken. Daarna wachten op de koffers en gauw de familie opzoeken. Wat was het fijn om iedereen weer te zien en te zien hoe blij ze met ons waren. Na de eerste knuffels hebben we een bakje gedaan bij het Panoramarestaurant. Daar kregen we prachtige cadeautjes en ook Seth werd niet vergeten. Seth en Grace konden even lekker druk doen na al die tijd in het vliegtuig en wij kletsen zoveel mogelijk bij. Gelukkig dat we een blog bijhouden zodat het meeste wat gebeurd is, al bekend is.














 Op de terugweg in de auto vielen beide kinderen al snel in slaap. Eize's vader ging mee, dankzij hem hoefden we onze auto niet op Schiphol te parkeren of een taxi te regelen. Thuisgekomen werden we dubbel verrast, positief en negatief. Positief: het was buiten prachtig versierd met ballonnen en slingers. Onze buurvrouw heeft met haar zere polsen alles opgehangen. Wat ontzettend lief van haar. Negatief: we konden er eigenlijk niet lang naar kijken of onze buurvrouw behoorlijk groeten omdat we rennend (met de handen over de oren van Grace) het huis in moesten vluchten vanwege een hels kabaal van een trilmachine, op de stoep direct voor onze tuin. Van alle momenten dat het kon, kwamen wij net aan op het moment dat ze de gemeentestraat voor ons huis definitief bestraat hadden en aan gingen stampen. 's Ochtends en later op de middag was er niets aan de hand, maar juist op dit moment wel. We vonden het wel erg sneu voor Grace. De binnenkomst was helemaal anders dan we bedacht hadden. Annemieke vluchtte met Grace naar boven naar de ouderslaapkamer waar de deur gauw dicht gedaan werd om het geluid wat buiten te sluiten. We hadden gedacht samen als gezin naar binnen te gaan, alles rustig benoemen en aanwijzen (zo van 'kijk dit is de trap en als je daarop komt, kom je bij jouw kamertje') etc. Dat liep dus veel minder 'romantisch' als we het bedacht hadden.


Maar na een tijdje stopte het kabaal en konden we alsnog rustig rondkijken. Het werd toch een beetje een hectisch middagje met een lunch om drie uur en even flink soppen (de kat had een ongelukje gehad in de gang en het kippenvoer -ruikt vreselijk- had in de open keuken gestaan). Ook vonden we tussen de stapel post nog heel veel kaarten; zo lief dat mensen zo aan ons gedacht hebben! De kinderen vielen zo'n beetje om van de slaap maar Seth trok er meteen op uit om zijn vrienden in Gouderak op te zoeken. Hij had ze zo gemist. Grace haar avondritueel deden we een uurtje eerder zodat we om half zeven met z'n drietjes aan de Nederlandse patat en frikandel speciaal zaten terwijl Grace al lag te slapen.  Daarna Seth snel naar bed en nog even samen op de bank een aflevering van Heel Holland Bakt of zoiets kijken. Dachten we. Om acht uur vielen bij ons allebei de ogen al dicht, dus rolden we maar ons bed in. Heerlijk weer slapen in je eigen bed! Grace sliep de hele nacht door, zo moe was ze. En Seth sliep meer dan het klokje rond. Het werd wel een vroege zaterdagochtend voor de andere drie, maar hee, we konden in ieder geval de nacht doorslapen :-) En we lagen al vroeg.






Vandaag het eerste traphekje geplaatst. Grace sliep al in Eize's armen voordat we haar in haar bedje legden voor haar ochtenddutje. De postbode kwam met een mooie loopauto (cadeau van familie) voor Grace (tijdens haar dutje, dus nog geen foto) en iets moois voor Seth. De koffers staan nog half uitgepakt. Alles gaat een beetje (erg ) langzamer met een dreumes. Maar gelukkig is het zaterdag. En de zon schijnt. Een mooie start voor ons nieuwe gezin. Vanaf nu wordt het bouwen aan 'the new normal', zoals het in het Engels zo mooi klinkt. Een nieuwe normale situatie. Dat zal wel even tijd nemen, maar we hebben goede hoop dat het wel goed komt.



Hartelijke groeten,

Eize, Annemieke, Seth en Grace

woensdag 20 september 2017

Blessings & Memories - zegeningen & herinneringen

Vandaag was het Seth zijn dag. We gingen zo ver mogelijk terug naar zijn wortels, naar het tehuis waar hij het grootste deel van zijn jongste jaren heeft doorgebracht en langs het ziekenhuis waar hij is geboren. We zijn gezegend met veel ontmoetingen.

We wisten niet wie we allemaal zouden ontmoeten en of we de plek waar het kindertehuis was ook echt mochten bezoeken of dat we het vanaf de straat moesten bekijken. Uiteindelijk bleek dat er veel zusters, een therapeut en een speciale verzorgster was die allemaal heel blij waren om Seth weer te zien en te zien hoe gegroeid hij was.



Het was zo overweldigend en emotioneel om na al die jaren weer terug te zijn en sister L. te knuffelen en hen te bedanken voor alle liefde en zorg die ze Seth gegeven hebben. De watersluizen gingen open bij die eerste ontmoeting. Happy tears, tranen van blijdschap.






Samen met Seth hadden we wat vragen bedacht en die konden we ook stellen. Ook bekeken we de kapel waar de kinderen mee naartoe genomen werden om te bidden, alwaar we een lieve, weldoorvoede, slapende kat aantroffen :-)





Ook bezochten we het gedeelte waar vroeger het kindertehuis was. Nu was er alleen nog een kleinschalige kinderopvang voor bijvoorbeeld kinderen waarvan de moeder ziek is. Het was een stuk rustiger in dat gedeelte dan vroeger. Nog wel troffen we daar M. aan, een verzorgster die heel blij was Seth weer te zien. 'My baby', zei ze. Dat vond Seth wel bijzonder. 'Ze noemde mij haar baby', zei hij later. Dat was een speciaal, mooi moment.



Ook de therapeut was heel blij hem weer te zien en knuffelde meteen. Zij heeft heel veel spelletjes met Seth gespeeld. We hopen dat Seth ervaren heeft hoeveel de mensen daar van hem hebben gehouden en hoe ze hem nog herkenden en hoe blij ze waren hem weer te zien. We hopen dat deze ervaring op de een of andere manier meer vrede en rust brengt.


Na het tehuis zijn we nog langs het ziekenhuis gereden. Ondertussen filmden we de wijk. Helaas was de wijk te gevaarlijk om uit te stappen. Wel kon heel even het raam naar beneden voor een snelle foto.


Thuisgekomen hebben we even de rust opgezocht en voor een laatste keer bij Harrie's Pancakes gegeten. We zaten weer op hetzelfde plekje als vier jaar geleden. En weer zat Seth achterstevoren op zijn stoel om naar de auto's, bomen en helikopters te kijken. Een mooie herinnering.