donderdag 22 december 2016

Vóór Kerst!



Kijk eens wat voor Kerst gelukt is!!!

Wij zijn er erg blij mee. De laatste stap voor het voorstel, normaal gesproken. 

 
Het bericht kwam gisteren, toen ook onze bomen en struiken/ planten kwamen. Wat bijzonder om met de kweker over de oude perenboom te praten: "Het eerste jaar geeft íe misschien nog niet zoveel vrucht, maar het tweede jaar dan komt dat wel goed!" Zo bijzonder om te denken....wie zou er over twee jaar bij zijn als we een perenoogst hebben?


Bijkomend voordeel: de boom zal ons -vooral in de zomer- wat privacy in huis geven en trekt de aandacht weg van glasbakken etc. op het plein tegenover ons. Maar goed, dat heeft allemaal natuurlijk niets met adoptie te maken haha. Moeilijk om te focussen. We zijn gewoon erg blij met alles. De tuin is ons grote project nu. Volgende week krijgen we hulp van Annemieke's broer met verder inplanten en aftoppen van de taxus etc. Het is wel een beetje net zoals de adoptie: een project van planten, alles goed verzorgen en afwachten maar. We zijn zo benieuwd hoe alles in de lente zal gaan bloeien!

 
Ondertussen in no time het boek Tolbos van Irma Joubert gelezen. Een aanrader! Het speelt in de jaren '70 en '80. Al lezend lijkt het onbegrijpelijk dat de systemen van het communisme in de Sovjet Unie en de Apartheid in Zuid-Afrika nog maar zo kort verdwenen zijn. Het lijken totaal andere werelden en tijden dan de onze. Joubert trekt je helemaal het verhaal in; het kan je, je nachtrust kosten :-) Wat aan dit boek bijzonder is, is dat het ingaat op de verhoudingen tussen zwart en wit in Zuid Afrika en dat je het land en haar geschiedenis iets beter leert kennen. Soms is het ook verwarrend, want goed en fout, wit of zwart, ... vaak is het niet zo duidelijk.


En nu dus echt: de allerbeste wensen voor het nieuwe jaar en gezegende Kerstdagen!

Eize, Annemieke en Seth

african american christmas | Christmas Blessings - African American Christmas Cards:

donderdag 15 december 2016

Hoe gaan we het doen?

Hee, hállo! Ja, nee, ja, wij zijn er nog... en hier is een teken van leven. Het zit namelijk zo... we hopen al de hele tijd dat we een berichtje kunnen plaatsen dat onze papieren zijn doorgestuurd naar Zuid-Afrika. Maar helaas. Daarom nu een blogbericht over de voortgang en een vooruitblik (voor zover dat mogelijk is) op het komende jaar.

Een  maand alweer

Het is nu zo'n maand geleden dat we onze papieren naar het adoptiebemiddelingsbureau hebben gestuurd.Ons geduld wordt beproefd, want de papieren zijn nog steeds in Nederland. We vinden dit wel lastig en frustrerend maar we zullen er niet teveel over klagen online :-) Het doel is wel om het dit jaar nog door te sturen naar Zuid-Afrika, begrijpen wij. Wij kijken uit naar het moment dat we te horen krijgen dat de papieren daar naartoe zijn gestuurd en zijn aangekomen. Vanaf dat moment weten we dat we zelf niets meer kunnen/ hoeven te doen. Nu moeten we er toch nog een beetje achteraan en af en toe vragen hoe en wanneer alles doorgestuurd wordt. Als ook dát is gebeurd, kunnen we echt alles loslaten en is het alleen nog maar wachten.


Inmiddels is het Adventstijd. Een bijzondere tijd vol hoop en verwachting. Geen wonder dat met het oog op de verwachting van Gods Zoon, het kindje Jezus, ook de hoop op ons kindje wat sterker aanwezig lijkt. Elke week steken we op zondag een kaarsje extra aan. Eentje van Hoop, een van Liefde, een van Vreugde en volgende week een van Vrede.

Een nieuw jaar

En dan straks Oud & Nieuw. Net als in 2012-2013 voelen we dat sterke gevoel: 'Wat - of misschien wel 'wie'- zal dit nieuwe jaar ons brengen?' Het leven is natuurlijk super onzeker, je kan ook denken aan wie je kan ontvallen...maar gelukkig voelen we ons positief gestemd, hoopvol, verwachtingsvol. En als er met Kerst en Oud & Nieuw volgend jaar, nog geen tweede kindje is? "Dan zijn we dichterbij dan ooit",  aldus Eize :-) Uiteraard bekruipt ons vaak het gevoel: zou dit het jaar zijn?


Hoe houden we ons in de tussentijd bezig? Hoe zorg je ervoor dat het lange wachten en het sterke verlangen je niet in de weg zit? Niet alles beheerst? Allereerst willen we zeggen dat je niet alles in de hand hebt, je gevoelens soms al helemaal niet. Toch helpen een aantal dingen ons wel.

Allereerst God die met ons wil zijn. Er is altijd Iemand die ons helemaal begrijpt en doorgrond en die in de tussentijd voor ons kindje wil zorgen. Bij wie we terecht kunnen met ons gevoelens en onze zorgen. Bij wie we voorbede kunnen doen voor de adoptieorganisatie, mensen die zorg verlenen,biologische moeders van onze kinderen van nu en in de toekomst,  alle betrokkenen, ons tweede kindje, S. en onszelf. Hij helpt ons, Hij is erbij. Zo mooi om met Kerst ook Zijn Naam telkens te horen: Immanuel: God met ons. Zelfs S. herkent die naam al en de betekenis. Zo bijzonder om te zien en te ervaren.


 Niet alleen afwachten

Daarnaast praktisch: volgend jaar is al een jaar waarin we niet zomaar al onze vakantiedagen kunnen opnemen. Dat zal waarschijnlijk een hele kleine gezamenlijke zomervakantie worden. Ook in de komende Kerstvakantie proberen we creatief te plannen zodat Eize geen volle twee weken op hoeft te nemen. Toch is het goed om niet alles stil te leggen. Dat je voornamelijk maar aan het afwachten bent, zeg maar... dat is niet goed voor ons en voor S.

 
Omdat we waarschijnlijk ook niet op zomervakantie gaan, hebben we bedacht dat we dit jaar met Kerst elkaar een bijzonder cadeau geven waar we het hele jaar samen plezier aan kunnen beleven: de museumjaarkaart. Bij wijze van voorpret hebben we allemaal een groot vel papier beplakt met foto's van musea die ons aanspreken. Ik heb vooral ook veel plaatjes van kinderen en musea erbij gedaan. We trokken allemaal een naam, dus moest S. een papier voor Eize maken, Eize voor mij en ik voor S. Het leuke hiervan is, dat het geven echt centraal stond.

(Even kort een achtergrond hierbij: net als God zijn Zoon gaf, mogen wij elkaar ook met liefde iets geven, hoewel het mooiste cadeau van allemaal voor ons natuurlijk Jezus zelf is. Zo proberen wij dit uit te leggen en te beleven.) 

Niet voor jezelf denken dus over wat je zelf leuk zou vinden, maar voor de ander: wat zou de ander leuk vinden om naartoe te gaan? En dat opplakken en er iets moois van maken voor de ander. Ook S. kon daarin volop meedoen.



Daarnaast hebben we er straks een heel jaar plezier van, is de bedoeling. De eerste week van januari heeft Eize wel vrij en gaan we bij leven en welzijn samen op 'Museum-ontdekkingstocht'! Klinkt spannend of niet?


Citaat van dr. Suess:
"Je zult je NOOIT vervelen als je iets NIEUWS PROBEERT, 
er zijn geen grenzen aan WAT JIJ KAN DOEN"


Wat staat er op ons lijstje van musea waar we heel graag naartoe willen?
  •  Mauritshuis
  • Spoorwegmuseum
  • Paleis het Loo
  • Rijksmuseum
  • Museum Nieuw Land
  • Bataviawerf
  • Bakkerijmuseum Hattem
  • Archeon
  • Zuiderzeemuseum/ Openluchtmuseum Arnhem 
  • Vliegtuigmuseum Avion 

En nog veel meer! Voor onze Museum-ontdektocht-week, hebben we allemaal één museum uitgezocht: Eize het Mauritshuis, S. het Spoorwegmuseum en Annemieke koos voor Paleis het Loo. Dus ook al gaan we misschien niet op vakantie en moeten we dagen achter de hand houden voor het geval we toch volgend jaar al naar Zuid-Afrika zouden mogen afreizen...we hebben nog heel veel dagjes uit 'in the pocket', allemaal met gratis entree. We kijken er echt naar uit om hier lekker van te gaan genieten als gezin. Zoveel musea hebben ook kinderkoffertjes/ kinder audio-tours/ een speurtocht/ interactieve onderdelen/ speeltuin in stijl van het museum etc. En S. krijgt er nu ook echt de leeftijd voor. Hij is zo lekker nieuwsgierig naar alles! Heerlijk om daar op in te kunnen spelen.


Kortom...

Dit is hoe we het volgende jaar hopen te beginnen: met onze blik vooruit, maar ook genieten van de tijd die we nu hebben gekregen met ons drietjes. Niet alleen op zaterdagen met dagjes uit natuurlijk....maar het helpt wel om zo af en toe te genieten van mooie dingen, je nieuwsgierigheid te prikkelen en te investeren in elkaar door samen nieuwe ervaringen op te doen en herinneringen te maken.


Ingepakt en wel...


Hopelijk hebben we voor het einde van dit jaar nog een berichtje op dit blog met goed nieuws over de papieren. We hopen hier snel te kunnen melden dat ze verstuurd zijn! Dus...de beste wensen voor de feestdagen houden we nog even -heel hoopvol- achterwege, met de gedachte dat we dat binnenkort nog wel kunnen doen op deze plek :-)



Hartelijke groeten,

Eize, Annemieke en S. 

Vinyl Wall Quote Dr Seuss Quote Home Decor Wall by NewYorkVinyl, $14.50:

donderdag 10 november 2016

Post! En 'some serious stuff'

Tadaa...kijk eens wat er vandaag bij de post zat:




Juist. Ons fotoboek.

We hebben ons er lekker op uitgeleefd. Citaatjes van ons er tussen gegooid om het speels en persoonlijk te maken. Een mix van professionele foto's en foto's van twijfelachtige kwaliteit maar duidelijke inhoud. Ons gewone dagelijkse leventje....van alle kanten gefotografeerd.

 

Anders dan de vorige keer, hebben we er nu meer tekst bij gedaan en hebben we echt nagedacht over een structuur in het boekje. Zo hebben we enkele bladzijden voor 'de mooi', een bladzijde per gezinslid waarin we over ons zelf vertellen en er vooral foto's van die ene persoon geplaatst zijn.

 
Verder hebben we een soort 'dag uit het leven' gefotografeerd, waarin we foto's in een bepaalde volgorde hebben gezet zodat al die foto's achter elkaar een weergave zouden kunnen zijn van een doorsnee dag uit ons leven. (Hier niet afgebeeld)Van naar school gaan tot het verhaaltje lezen op bed 's avonds. Hiervoor hebben we niet één hele dag ook echt van voor tot achter gefotografeerd, maar hebben we ook bestaande foto's die al eerder genomen waren, gebruikt. Deze foto's verschillen dus nogal in kleur, toon en helderheid, maar hier ging dus inhoud vóór de looks :-)



Hoe het er nu verder voor staat met de papieren? Dit was het laatste wat nog binnen moest komen. Het ging dus allemaal snel en met snel bedoelen we supersnel. Volgens Wereldkinderen misschien wel een record, haha. Morgen moet alleen nog het fotoboekje 3x gekopieerd worden en dan hebben we echt alles klaar. Als het postkantoor dan al gesloten is, zal het D.V. zaterdag aangetekend met de post verstuurd worden naar ons adoptie bemiddelingsbureau in Nederland (Wereldkinderen). En dan is het voor ons alleen nog maar afwachten.



Wachten...waarop?
Tot Wereldkinderen alles gereed heeft om ons pakket met informatie (ook wel liefkozend 'de papieren' genoemd) door te sturen naar Zuid-Afrika.

En daarna....tot we gebeld worden met het voorstel.

Wachttijd

Veel mensen vragen ons wat de gemiddelde wachttijd zo'n beetje is. Dat is gemiddeld 12-14 maanden met uitschieters naar onderen (6 maanden) en naar boven (2 jaar). Er wordt niet gewerkt met een wachtlijst waar je steeds een nummertje opschuift om maar zo te zeggen. Vanuit de kinderen die ouders nodig hebben, wordt gekeken welke ouders/ gezin daarbij past. Dus vandaar dat er veel uitschieters zijn. Er is nog veel meer over de matching te zeggen, maar hier komt het kort gezegd op neer.


Wat we heel fijn vinden is dat er in Zuid-Afrika ook echt om de leiding van de Heilige Geest gebeden wordt in het matchen. Wanneer zij uitgebreid naar onze info kijken die wij weer naar beste kunnen hebben proberen in te leveren (denk aan karakterbeschrijvingen etc.) en hun verstandelijke overwegingen, gevoel, wijsheid en ervaring combineren met afhankelijkheid van Gods leiding, dan weet je dat zo'n match een 'match made in heaven' is. En natuurlijk bidden wij vanuit Nederland ook mee voor ons kindje en voor wijsheid en liefde voor verzorg(st)ers en professionals en uiteraard de buikmamma.

De kracht van adoptie

Adoptie...zo bijzonder. Een kind dat een gezin nodig heeft met alle liefde en aandacht -die op die speciale manier alleen in een gezin te krijgen is- krijgt een gezin. En twee ouders (en een broertje) die zo verlangen naar een kindje om voor te zorgen en lief te hebben, krijgen een kindje. Het rauwe wat daarbij ook komt kijken, blijft. Het gemis van de geboorte-mamma, de dankbaarheid voor het leven dat zij schonk onder vaak moeilijke omstandigheden. Maar het grootste van alles is de liefde. Het is onze diepste wens en hoop dat de liefde uiteindelijk het sterkste zal zijn en alle angst en onzekerheid zal overwinnen.


"Maar kan een vrouw haar zuigeling vergeten
of harteloos zijn tegen het kind dat zij droeg?
Zelfs al zou zij het vergeten,
ik vergeet jou nooit.
Ik heb je in mijn handpalm gegrift,
je muren staan mij steeds voor ogen."

Jesaja 49: 15-16 

"Ons resten geloof, hoop en liefde, deze drie, maar de grootste daarvan is de liefde."

1 Korinthiers 13:13


"Er is in de liefde geen vrees, maar de volmaakte liefde drijft de vrees uit.(...) Wij hebben Hem lief, omdat Hij ons eerst liefhad."


1 Joh 4: 18a-19

Hartelijke groeten van ons drietjes 
(nu nog :-) )

 18 Er is in de liefde geen vrees, maar de volmaakte liefde drijft de vrees uit. De vrees houdt immers straf in, en wie vreest, is niet volmaakt in de liefde.
 19 Wij hebben Hem lief, omdat Hij ons eerst liefhad.
- See more at: http://herzienestatenvertaling.nl/teksten/1johannes/4/7/#4:7

woensdag 9 november 2016

Adoptie Fotoshoot

De fotoshoot waar we het de vorige keer over hadden, verliep super goed. We hadden mooi weer en we zijn heel blij met het resultaat. Een flink aantal van de foto's ging in het adoptie fotoboek dat met de rest van de papieren straks naar Zuid-Afrika gaat.


Deze foto staat voorop het boekje. Het idee ( de wens) is om het na verloop van tijd nog een keer over te doen, maar dan met ons tweede kindje op het lege stoeltje.




 



De fotograaf kreeg goede hulp...





 


 Op het laatst zochten we het water nog even op...



 We kregen de foto's op een dag met veel negatief binnenlands nieuws. Deze foto's beurden ons weer helemaal op. Inmiddels zijn ze dus al 'verwerkt' ook. Het fotoboek is besteld en nu is het wachten tot het aankomt.

Hartelijke groeten!

Benieuwd naar de fotograaf? Dat was Francina Molenaar (Zuid-Holland)


maandag 31 oktober 2016

Adoptiestress - perspectief

" Wauw! We zijn nog maar anderhalve week verder..." Voor mijn gevoel zijn we al weken bezig informatie te verzamelen, te schrijven en bij iedereen aan te kloppen. Maar dat gevoel klopt dus voor geen meter, zie ik net. Ik kijk even op de agenda op mijn scherm en zie dat we nog geen twee weken bezig zijn.

Bijna twee weken geleden, onderweg naar Den Haag, naar Wereldkinderen.

 Deze ronde, deze keer, voelt het voor ons heel anders dan de eerste keer bij Seth. Toen waren we zó blij dat we ein-de-lijk wat mochten dóen! Nu voelen we meer druk. Allebei voelen we de drang om zo snel mogelijk alles in orde te maken. Alsof het nodig is dit z.s.m. te doen. We gaan dan ook eigenlijk als een speer. Dat kan ik nu zeggen, nu ik alles even verstandelijk in perspectief zie. Want, eerlijk is eerlijk, we zijn toch al wel halverwege met alles. En dat in 1,5 week! Om het in perspectief te zien: we hebben er 3 maanden voor (maar als je het eerder aanlevert, wordt het eerder verstuurd!) . Het levert wel een muisarm en wat emoties her en der op, maar we gaan voorspoedig. Wat zullen we blij zijn als het allemaal klaar voor verzending is!

Vandaag was dus even een reality check. " Het gaat eigenlijk heel goed!" Soms moet je dat ook even tegen jezelf zeggen.

infertility picture quotes | Let your HOPE keep you joyful, be PATIENT in your troubles, and PRAY ...:  
Romeinen 12:12 (De Bijbel) - Goede reminder voor deze tijd! Maar eigenlijk altijd :-)

Door de stress van het verzamelen en bij instanties, werkgevers etc. achter papieren aan zitten - en dat de gemeente je drie dubbele afspraak dan niet in het systeem heeft staan- enzovoorts... vergeet je soms te genieten van het proces. Maar gelukkig hadden we zaterdag een afspraak die héél erg leuk was en waar ruimte was om te genieten: een foto shoot! Met een fotograaf (v) die zelf ook bekend is met het adoptieproces. Wat was het leuk! Eize, Seth en ik hadden nog nooit eerder een echte foto shoot gedaan. We zijn naar de Reeuwijkse plassen gegaan alwaar het heerlijk weer was! We namen direct wat picknickspulletjes mee voor tijdens en na de shoot. De gouden herfstblaadjes maakten het helemaal af.

Moet zo'n shoot? Is het noodzakelijk? Nee. Maar het is wel héél leuk! We hadden bordjes bij ons met teksten als 'waiting for you' en 'love makes a family', een globe en andere leuke attributen. We zijn natuurlijk super benieuwd naar het resultaat. Nog even geduld! En dan hopen we het ook een beetje te verwerken in ons fotoboek voor Zuid-Afrika (waar vooral ook veel 'gewone' foto's in komen.) Nog even wachten dus...maar hier alvast een voorproefje!

woensdag 19 oktober 2016

Goede dingen kosten tijd...

Inspirational Quote about Life, Love, Relationships and Fitness - visit us at InspirationalQuotesGazette.com for the best inspirational quotes!:
Gister was het dan zo ver... het bezoek aan het kantoor van Wereldkinderen. We hebben er lang gezeten, veel over ons gezin en de plek van S. daarin gesproken. Het was een goed gesprek waaarbij we echt het idee hebben dat de dame van het adoptiebureau ons begrijpt en ons goed aanvoelt. 

We kregen er echt zo'n zin in! Om ons kindje straks te gaan zien, weer naar Zuid-Afrika te gaan...alles gewoon. Plus je eigenwaarde krijgt van die gesprekken een enorme boost ;-) Haha, je krijgt zoveel positieve feedback dat je bijna naast je schoenen zou gaan lopen. Maar dat doen we natuurlijk niet. Veel te regenachtig daarvoor. 

O ja, en door die regen viel onze strandwandeling nadien een beetje in duigen. Dus vierden we het bijzondere moment maar met een gebakje op de pier in Scheveningen. We waren tenslotte in de buurt. Helaas geen foto's van deze dag, behalve een enkele op de mobiel van Eize waar ik vanaf hier geen toegang tot heb. 

Vandaag

Vandaag aan het fotoboek begonnen. En daarna een lijst gemaakt van alles wat we moeten verzamelen. De moed zonk me eerlijk gezegd bijna in de schoenen. Wat een werk! Ik maakte maar gauw een facebookpost, want we zullen sociaal toch echt even een tandje minder moeten doen.

Dit zette ik op facebook:  
"Okee, lieve mensen, ik neem net onze to-do-list voor de komende tijd door enneuh...mijn conclusie is dat we de komende tijd héél erg druk zullen zijn met een enorme berg aan papperassen, bezoek gemeentehuizen, dokter, fotograaf, het vragen van info aan familieleden, vrienden & werkgevers én het maken van een heel mooi fotoboek. Dus... misschien zijn we wat minder sociaal de komende tijd, zeggen we wat vaker 'nee' en zul je ons misschien op gekke plekken met een fototoestel zien lopen voor het fotoboekje (school/ kerk/ zwembad etc.) Dan weten jullie het maar... Allemaal voor het goede doel :-)"

O man..dit T-shirt! Geweldig gewoon. Even vertalen hoor: 
'tot zover nog geen last van ochtendmisselijkheid,
maar de papiersnijwondjes zijn vreselijk!'

T-shirt "so far no morning sickness, but the paper cuts are terrible" love it! Hahah:

Ik besef me dat we gezegend zijn dat we aan deze papierwinkel mogen beginnen! Dus we zien het maar van de zonnige kant. Ik denk dat Eize en ik er maar een strategie voor moeten maken, plan van aanpak; wat eerst, wat daarna, etc. 

Dus voor we alles in viervoud verzameld hebben, hebben we genoeg te doen! Zo komt die herfstvakantie toch helemaal niet slecht gelegen :-) 

Groetjes,

Annemieke 

zaterdag 17 september 2016

Heel dichtbij...

Welkom op ons blog! Wil je meer weten over het hoe en waarom van het blog, kijk dan even in de rechterbalk onder het kopje 'over ons'. 



Vandaag hebben we een klein feestje gevierd. Reden? De adoptie van ons tweede kindje komt nu wel heel dichtbij! We mogen in oktober op gesprek bij adoptieorganisatie Wereldkinderen om daarna onze papieren in orde te gaan maken om op te sturen naar Zuid-Afrika. De laatste wachtfase is begonnen!  Als dat geen reden voor een klein feestje is? En ook vonden we het de geschikte tijd om een nieuw blog te starten. Het komt toch allemaal een stuk dichterbij opeens. Dus hierbij dan tadaaa (en tromgeroffel) een nieuw blog!



Wat willen we hier posten?
- updates over het adoptieproces
-gedachten over het wachten/ quotes/ citaten ...kortom schrijfseltjes tussendoor
-updates tijdens onze (nu nog toekomstige) reis





Dit blog is 'open'. Daardoor hoeft niemand in te loggen. Het betekent wel dat heel veel mensen het kunnen lezen, wat we ook heel leuk vinden. Tegelijk moeten we de privacy van ons gezin op het oog houden. Dat zal je misschien merken als we foto's laten zien, vooral als we straks in Zuid-Afrika hopen te zijn. Misschien wat meer van de zijkant en achterkant genomen. Desondanks hopen we dat er genoeg overblijft om hier publiek te delen. We vinden het leuk dat je meeleest!





Voor S. hebben we goed nagedacht over de manier waarop we deze laatste stap konden uitleggen. Hij is net zes jaar oud, dus het was even zoeken naar een goede vorm. Uiteindelijk werd het een stappen-plan of een soort route. Hij hoort ons vaak praten over 'de volgende stap' of 'deze stap', dus het leek ons belangrijk dat hij weet waarover het dan gaat. We maakten het volgende op de computer. We kunnen het pas maandag printen, dus we hebben het hem op de laptop laten zien en voor het blog hebben we foto's gemaakt van de laptop. Misschien dat we later de printjes nog eens op de foto kunnen zetten. Dat zou iets duidelijker zijn, denken we. Maar voor nu...het ietwat versimpelde stappenplan van onze tweede procedure, geschreven voor S., maar het kan ook zo in een boekje 'adopteren voor dummies' :-P (We weten dat het proces heel ingewikkeld is en soms nog verwarrender is voor mensen om ons heen die er niet helemaal  'in' zitten.)


Je kan op de foto klikken om 'm groter te maken.




Technisch gezien klopt het stukje bij 4. niet helemaal: er wordt een gezin bij een kind gezocht en niet andersom. Maar voor S. leek ons dit even duidelijker.


Bij deze stap zijn we nu, nr. 5!


Dit is in grote lijnen het proces. Is het te volgen? Bij een tweede adoptie hoef je niet opnieuw naar een cursus, dus die stap is vervallen. Voor het overige, lijkt de procedure erg op onze eerste procedure.


We vierden het met lekkere bubbelende ranja, verse aardbeien en choco cakejes en chips voor onze niet-zo'n-zoetekauw S.


De boekjes die met de adoptie van S. te maken hebben, kwamen ook weer even op tafel.


Daarna even poffertjes eten van de stand van de kerk. En met een skybox sluiten we af.

Hartelijke groeten,

Eize, Annemieke en S.